Zoekende; opnieuw mijn draai vinden

Tijdens, maar ook na de verhuizing zat ik vol enthousiasme en motivatie om een mooi plekje voor mezelf te gaan maken. Maar ergens onderliggend voelde ik ook een angst voor het alleen zijn en dat diepe zwarte gat waar ik mogelijk in zou kunnen vallen. In de weken die volgde merkte ik dat dat gevoel groter begon te worden en toen puntje bij paaltje kwam donderde ik inderdaad in dat zwarte gat. 

What’s next?!

Mijn knusse en kleine poppenhuisje is leefbaar, en alles wat ik in de eerste paar weken wilde doen, is gedaan. Dus what’s next? Ik ben altijd al iemand geweest die een doel voor ogen moet hebben, die een todo lijstje moet hebben, die een gevoel van ‘purpose’ moet hebben. En dat alles was weg nadat alles wat ik ‘moest’ doen, gedaan was. Ja, ik kan nieuwe doelen stellen en nieuwe plannen maken, maar als je diep van binnen eigenlijk nergens zin in hebt en bij alles denkt: ‘What’s the point?”, dan wordt het al snel een heel verdrietig verhaal… Maar goed, na een paar weken in een diep dal en een hele hoop zelfmedelijden, kwam ik tot de realisatie dat ik uiteindelijk de enige ben die er iets aan kan veranderen en daarom heb ik mezelf toen een spreekwoordelijke schop onder mijn hol gegeven. 

Als resultaat daarvan zit ik nu met twintigduizend leuke, zowel realistische als onrealistische, plannen in mijn hoofd; maar lukt het nog niet helemaal om daar werk van te maken. Ik lees een hele hoop artikelen en boeken die te maken hebben met zelfontwikkeling, het stellen van doelen en het bepalen van een richting, waardoor er nog veel meer plannen en ideeën bijkomen en het nu zelfs een beetje overwhelming begint te worden. Soms heb ik super goede dagen (vooral in het weekend) waarin ik als een raket allemaal dingen doe die ik wil doen. En soms heb ik dagen dat ik op bed lig of op de bank zit en eigenlijk alleen maar denk aan alles wat ik wil doen, maar op een één of andere manier niet in beweging kom. En ik weet dat dat erbij hoort en dat dat ook helemaal niet zo gek is. Iedereen heeft wel eens een ‘off day’. Maar de balans tussen een blij, enthousiast en zorgeloos meisje en dat van een verdrietig, moe en alleen meisje is nog niet helemaal naar mijn zin. Zeker omdat ik normaal gesproken heel erg ondernemend ben en met heel veel dingen tegelijkertijd bezig ben, voelt het vreemd om nu opeens ‘stil te staan’.

Regelmaat, gewoontes en geluksmomentjes

Wat nu het belangrijkste lijkt te zijn, is om weer een beetje regelmaat in te bouwen, mijn eigen gewoontes te creëren en om geluksmomentjes te ‘verzamelen’. Zeker nu ik weer alleen woon en ik in principe met niemand rekening hoef te houden, is het makkelijk om die regelmaat kwijt te raken en om bijvoorbeeld super laat te gaan slapen; waardoor ik dan weer moe ben en ik daar uiteindelijk ook niet beter van word… Over de manier waarop ik regelmaat, gewoontes en geluksmomentjes probeer te creëren zal ik de komende tijd nog wel meer delen, want als ik ergens in ieder geval wel achter ben gekomen, is dat ik het schrijven en het delen van mijn avonturen, maar ook de struggles, enorm mis. 

Fijne zondag!