1743
14

World Diabetes Day; Mijn emoties

In de maand november wordt er extra aandacht gevraagd voor diabetes. Zo vindt er in november een collecte plaats en wordt er ook door de media extra aandacht gevraagd. Vandaag op zaterdag 14 november is het world diabetes day. Gek maar waar, het voelt toch alsof je met zijn allen over heel de wereld een beetje verbonden bent. Ook ik wil graag om extra aandacht vragen, niet omdat ik op zoek ben naar meer begrip of lieve woorden, maar omdat de ziekte, met name diabetes type 1, voor sommige nog onbekend is of heel erg onderschat wordt. Daarom wil ik graag mijn emoties delen, die ik na de afgelopen zeven maanden ervaar of ervaren heb.

Mijn emoties…

Trots, omdat ik vanaf de eerste dag na mijn diagnose mijn verantwoordelijkheid heb genomen en niet mijn kop in het zand gestoken heb. Ik had wekenlang als een ziek vogeltje van verdriet in bed kunnen liggen en stiekem had ik dat ergens ook wel verwacht, maar dat is niet gebeurd. Natuurlijk heb ik ook mijn mindere momenten, maar ik ben trots dat ik het allemaal zo volwassen en rationeel heb aangepakt.

Verdrietig, omdat ik aan de ene kant ‘de bikkel’ wil zijn, het meisje dat zich niet klein laat maken en gewoon verder gaat met haar leven. Terwijl ik mij regelmatig beter voordoe dan hoe ik mij daadwerkelijk voel. Soms heb ik de behoefte om in de auto te stappen, naar een leeg strand te rijden en keihard te schreeuwen. Alleen maar schreeuwen. Al die emoties. De blinde paniek die ik soms voel. De tranen die ik soms weglach. Mijn verdrietige blik die ik van het ene op het andere moment omtover tot een glimlach als iemand vraagt of alles wel goed gaat. Of het goed gaat? Ja, natuurlijk!

Blij, omdat ik in de afgelopen maanden veel lieve lotgenootjes heb mogen ontmoeten, zowel online als in real life. Het is een verschrikkelijke rotziekte, maar ik ben gelukkig niet alleen. Je voelt je ondanks dat je elkaar misschien nog nooit in het echt hebt gezien enorm verbonden omdat je elkaar begrijpt en in hetzelfde schuitje zit.

Bang. Heel erg bang. Omdat ik weet wat er kan gebeuren. Niet alleen de mogelijke complicaties op de langere termijn maken mij bang, maar ook de onvoorspelbaarheid. Wat als ik een keer niet wakker wordt tijdens een nachtelijke hypo? Wat als mijn bloedglucose opeens flink daalt terwijl ik achter het stuur zit? Ik probeer de gedachtes te ontwijken en er niet te lang bij stil te staan, maar ze zijn er wel..

Boos, omdat mijn lichaam een fout heeft gemaakt. Maar ook omdat ik soms onbegrip ervaar. De mensen die denken dat het allemaal wel meevalt en het nodig vinden om dat met mij te delen of er grapjes over de maken. “Ach, er is prima mee te leven, het is niet alsof je kanker hebt ofzo..” – Dat maakt het voor mij niet minder vervelend.

world diabetes day mijn emoties

De werkelijkheid

Vandaag ben ik mij 206 dagen bewust van het feit dat ik diabetes heb. Inmiddels ben ik de tel van de hoeveelheid hypo’s kwijtgeraakt. Wat betreft nachtelijke hypo’s zit ik nu op ongeveer vijftien stuks. Dat betekent dat ik gemiddeld eens per twee weken midden in de nacht trillend op de bank ice tea, dextro en sultana weg zit te werken.

Gemiddeld prik ik zeven keer op een dag in mijn vinger. Dat staat op dit moment gelijk aan 1.442 prikjes.. Omdat het een gewenning is geworden merk ik ook dat ik steeds minder in mijn rechtervingers prik. Als gevolg daarvan blijven de plekjes zichtbaar. Uiteindelijk gaan ze wel weer weg, maar dat heeft tijd nodig. Naast de vingerprikjes spuit ik voor alle maaltijden insuline. Gemiddeld zo’n vier keer op een dag. Dat staat gelijk aan 824 insuline-injecties in mijn buik, zoals op de eerste foto te zien is, of in mijn been voor het slapen gaan. En dan te bedenken dat deze cijfers, die ik persoonlijk aardig hoog vind, nog niks zijn vergeleken met iemand die het al jaren heeft…

Was het jullie opgevallen dat er in november meer aandacht is voor diabetes?