Waar eigenlijk zelden over gesproken wordt

Het is een keiharde realiteit die we het liefst uit de weg gaan. De dood. Voor mij persoonlijk is het iets waar ik niet te lang bij stil wil en kan staan, maar waar ik wel zo nu en dan over nadenk. De dood is iets waar weinig over gesproken wordt. Aan de ene kant is dat logisch; Het is namelijk niet het meest eenvoudige onderwerp. En waarom zou je nu al nadenken over het einde terwijl je nog een heel leven voor je hebt? Maar misschien is het juist belangrijk dat er wél over gesproken wordt. Dat hoeft niet per se met een borrelhapje op een drukke verjaardag, maar wel met je naasten.

Maak de dood bespreekbaar

Na het overlijden van mijn opa en oma heb ik als jong meisje van tien op mijn computer een document aangemaakt met daarin mijn wensen. Nu ik daar aan terugdenk vind ik het best bijzonder dat ik daar op zo’n jonge leeftijd al mee bezig was. Blijkbaar had de dood een diepe indruk op mij gemaakt. In het document staat informatie over genodigden, bloemen, de muziek tot aan de gewenste ambiance. Hoe verdrietig het ook is, je weet nooit wanneer het leven voorbij zal zijn. Natuurlijk hoop ik dat ik samen met de mensen om mij heen de honderd mag halen, maar als we realistisch zijn weten we allemaal dat dat hem niet gaat worden en dat de dood nu eenmaal iets is wat bij het leven hoort.

Het document werk ik eens in de zoveel tijd bij. Vaak gebeurt dat per toeval als ik het document weer eens tegenkom. Zoals nu was het alweer anderhalf jaar geleden dat ik het voor de laatste keer had bijgewerkt. Ik besloot de muziek weer eens te beluisteren en ja, dan schiet je soms vol bij het beeld wat je dan in je hoofd krijgt van je eigen crematie. Hoewel het niet mijn favoriete onderwerp is ben ik van mening dat het goed is om er soms toch even bij stil te staan. Niet alleen voor jezelf maar ook voor de mensen om je heen. Als er onverwacht iets gebeurt wil ik mijn familie niet opzadelen met allemaal moeilijke keuzes. Zo ben ook ook groot voorstander van een inschrijving in het donorregister en wil ik eigenlijk ook een wilsverklaring. Daarmee neem je eigenlijk de moeilijke keuzes uit handen, indien ze zich voordoen.

Praten over de dood wordt vaak gezien als een taboe, maar waarom zou je niet gewoon kunnen praten over iets waarvan we zeker weten dat het ooit zal komen? Ik denk dan maar zo; Nu kan je het er nog met elkaar over hebben. Op het moment dat je het er over wilt hebben kan het waarschijnlijk niet meer…

Denk jij wel eens na over de dood?Disclaimer

Gerelateerde artikelen

Reacties

Laat je ook een reactie achter?

  • Dina

    Mooi stukje! De dood is bij mij (en binnen mijn gezin zeg maar) zeker geen taboe, nooit geweest ook. Mijn moeder was er vroeger altijd heel veel mee bezig, wat er bij mij voor heeft gezorgd dat ik juist al heel goed weet wat ik straks bijvoorbeeld voor dienst zou willen als het eens zo ver is. Ook nadenken over dingen die je achterlaat is handig, dan hoeven nabestaanden dat op het moment zelf niet allemaal te regelen of te bedenken dat je ergens nog een spaarpot hebt of zo.

    Reageer...
  • Marion

    Bij ons thuis wordt er ook ”gewoon” over gepraat. Dat moest ook wel aangezien mijn vader al twee keer met kanker geconfronteerd werd en de dood dus heel dichtbij kwam. Door mijn depressie en het feit dat ik een poos suïcidaal ben geweest is het ook vaker ter sprake gekomen. Ik vind het wel fijn. Ik weet wat mijn ouders willen, wat mijn man wil en zij weten wat ik wil. Ik vind het zelf niet vervelend om over de dood te praten, maar dat is in mijn situatie natuurlijk ietsje anders. De dood lijkt mij minstens zo leuk als het leven. Dat is toch niet een visie die de meeste mensen delen.

    Reageer...
  • Nicky

    Ik ben zaterdag naar een crematie geweest, mijn eerste ooit. En toen ik terug kwam heb ik daar inderdaad ook wel bij stilgestaan. Toen zei ik tegen vriendlief dat ik die ‘viering’ een mooier afscheid vond dan zo’n (in mijn ogen) onpersoonlijke begrafenis. Ik ga er wel van uit, dat als het zover is, mijn nabestaanden me goed genoeg kennen om te weten wat wel en wat niet..

    Reageer...
  • Stella

    Mijn pap, mam en ik hadden het gisteren ineens over cremeren, begraven en uitstrooien. Dat komt omdat mijn oma dus zaterdag gecremeerd wordt, en we het hadden over wat er dan met haar as zou gebeuren. Daarna kwam het op het onderwerp dat wij alle drie niet begraven zouden willen worden, en eigenlijk is het best ‘goed’ dat ik dat nu weet. En dat zij dat weten van mij. Het liefst wil je toch aan iemands wensen voldoen wanneer diegene er niet meer is. Maar het blijft een vervelend, kriebelig en verdrietig onderwerp. Mooi stukje Laurie! <3

    Reageer...
  • Karlijn

    Wat schrijf je toch mooi.
    De dood is iets waar ik heel bang voor ben, altijd al geweest. Maar daardoor is het ook iets waar bij ons thuis veel over gepraat wordt. We weten de wensen van de ander en dat vind ik heel belangrijk. Net als iemands idee over orgaandonatie. Ik ben er zelf voorstander van, maar niet iedereen is dat en het is belangrijk het daar over te hebben. Goed artikel!

    Reageer...
  • Renske

    Bij ons thuis wordt er ook open over de dood gepraat. Vooral na een aantal droevige incidenten in de familie, dat mijn zus en ik mijn ouders hebben gevraagd wat zij willen als zij er ineens allebei niet meer zijn. Mooie, bijzondere gesprekken krijg je er van! Ook met mijn vriend kan ik er heel open over praten. Ik moet wel zeggen dat dat pas sinds vorig jaar zomer is, aangezien hij toen op het randje balanceerde. Daarvoor wilde hij er nooit een woord over wisselen, terwijl ik er juist wél over wil praten. Zelf heb ik her en der trouwens papiertjes met bepaalde muziek en andere wensen die ik graag zou willen. Helemaal niet handig natuurlijk. Ik ga ook eens zo’n mooi overzicht maken in een document!

    Reageer...
Laat een reactie achter

In samenwerking met
  • Interesse in een samenwerking?