1551
10

Vijfhonderd dagen na de diagnose van diabetes type 1

Gisteren was het vijfhonderd dagen sinds de diagnose van diabetes type 1. Op sommige momenten voelt het alsof ik al jaren diabetes heb, maar tegelijkertijd voelt het als de dag van gisteren. Een paar dagen geleden pakte ik het eerste artikel dat ik schreef over diabetes er weer eens bij. Ik scrolde er een beetje doorheen, maar had niet de behoefte om te lezen wat ik toen heb geschreven. Dat is toch gek..? Niet lang daarna viel het kwartje. Dit is typisch struisvogelgedrag. Niet opnieuw willen voelen wat ik toen voelde.

Vijfhonderd dagen geleden…

Anderhalf jaar geleden werd ik in de nacht van 22 op 23 april opgenomen in het ziekenhuis. Om half negen ’s avonds zaten we bij de huisartsenpost van het Sint Franciscusziekenhuis, rond elf uur kwamen we aan in de wachtkamer van de eerste hulp van het Havenziekenhuis en om half twee lag ik tussen de snurkende omaatjes in mijn ziekenhuisbed. Slechts een paar uur later stond er al een artikeltje met het hele verhaal online.

Om de paar uur word ik wakker gemaakt voor metingen en tussendoor voel ik me soms even heel erg verdrietig, omdat het gewoon even teveel is.
23 april 2015

Vijfhonderd dagen na de diagnose van diabetes type 1Vijfhonderd dagen na de diagnose van diabetes type 1

Nadat ik met mijn eerste artikel over diabetes de wereld had geïnformeerd over de diagnose mocht ik aanschuiven bij het ontbijt. Terwijl ik wat boterhammetjes naar binnen werkte zag ik in mijn ooghoek een bekend gezicht. Een vriendin, die ik eigenlijk veel te weinig zie, kwam langs om mij een dikke knuffel en een ballon te geven. Ik kon mij op dat moment niets beters wensen. Of het dat moment was of later een keer weet ik niet meer zo goed; ze vertelde mij dat ik alvast kon beginnen met aftellen. Het zou vijfhonderd dagen duren voordat het zogenaamde ‘rouwproces’ voorbij zou zijn.

Het voelt allemaal erg oneerlijk. Maar het is wat het is en ik zal hoe dan ook gaan vechten en enorm mijn best gaan doen.
24 april 2015

Vijfhonderd dagen na de diagnose van diabetes type 1

Is het rouwproces voorbij?

Nu de vijfhonderd dagen voorbij zijn weet ik het eigenlijk niet zo goed. Is het proces voorbij? Moet het nog beginnen? Heb ik het geaccepteerd? Ik had verwacht dat het veel lastiger zou zijn, dat het écht rouwproces zou zijn zoals je deze hebt na het verliezen van een dierbare. Je laat toch een stukje onbezorgdheid achter je. Het leven zoals het altijd was, is niet meer. Vreemd genoeg kan ik de keren dat ik écht langer dan tien minuten verdrietig ben geweest op één hand tellen. Twee momenten in het ziekenhuis en in het afgelopen jaar nog een aantal keer op de momenten dat het allemaal even tegenzat. Maar rouwen? Nee. Het is wat het is en ik kan niet anders dan gewoon verdergaan met mijn leven. Het vereist wat aanpassing, maar ik doe nog steeds de dingen die ik twee jaar geleden ook deed.

Stiekem had ik verwacht dat ik in een enorm diep en verdrietig dal terecht zou komen met enorme huilbuien, maar dat is blijkbaar niet zo. Opzich ben ik daar blij mee, maar daardoor voel ik me ook erg neutraal.
21 mei 2015

Al mijn artikelen over diabetes type 1 heb ik tot een paar dagen geleden nooit teruggelezen. Het maakt me verdrietig. Zeker als ik de artikelen van de eerste paar weken lees springen de tranen gelijk in mijn ogen. Het heeft mij enorm geholpen om erover te schrijven en dat doet het nog steeds. Maar misschien gebruik ik het als afleiding. In de trend van “ik schrijf het wel even op, want dan hoef ik er zelf niet meer mee bezig te zijn”, of iets in die richting.

Soms heb ik de behoefte om in de auto te stappen, naar een leeg strand te rijden en keihard te schreeuwen. Alleen maar schreeuwen. Al die emoties. De blinde paniek die ik soms voel. De tranen die ik soms weglach…
14 november 2015

Stiekem knaagt het soms wel aan me. Hoe kan het dat ik niet vaker écht verdrietig ben geweest? Stop ik het misschien allemaal weg? Als je bij het lezen van oude artikelen emotioneel wordt en eigenlijk niet verder wilt lezen zegt dat toch iets? Of ben ik op zoek naar ‘iets’ wat nooit gaat komen en misschien ook wel helemaal niet nodig is?

“It is both a blessing and a curse to feel everything so very deeply.” ― David Jones