Toen ik je zag; Boek van Isa Hoes

‘Toen ik je zag’ is een boek geschreven door Isa Hoes. Het boek gaat over het leven wat Isa en Antonie samen hadden. Over wat zich allemaal achter de schermen afspeelde, de depressies van Antonie, de moeilijke momenten en het einde van zijn leven. Antonie Kamerling maakte op woensdag 6 oktober 2010 een einde aan zijn leven. Het boek is een ode aan Antonie en een portret van twee mensen die zielsveel van elkaar hielden.

Toen ik je zag

Het gevoel wat ik bij het boek heb is moeilijk te omschrijven. Het eerste gedeelte van het boek is fijn om te lezen. Daarin wordt verteld waar Antonie en Isa vandaan komen, hoe ze elkaar ontmoette en hoe ze verliefd op elkaar worden. Vervolgens worden Merlijn en Vlinder geboren en begint het allemaal al iets zwaarder te worden. Antonie heeft steeds vaker depressieve periodes en Isa weet dit zo goed en realistisch te beschrijven dat het echt iets met je doet. Soms had ik tranen in mijn ogen. Het tweede gedeelte van ‘Toen ik je zag’ vond ik tergend. Ik weet niet of dat het goede woord is, maar ik vond het erg moeilijk om te lezen. Het is een combinatie van machteloosheid en onbegrip. Antonie Kamerling had veel en veel eerder hulp moeten krijgen. Als je man thuiskomt en verteld dat hij de intentie had om de zee in te lopen en nooit meer terug te komen of bij een spoorwegovergang is gaan staan maar bij de tweede trein nog steeds te bang was om er voor te springen, dan doe je toch wat! Dan laat je je man toch opnemen? Dan zoek je toch hulp? Dan pak je toch geen glas wijn om vervolgens lekker te gaan slapen?

Toen ik je zag; Boek van Isa HoesVervolgens toch een aantal dagen later bij de crisisdienst een gesprek met een psycholoog en psychiater. ‘Wat zou u willen?’ vraagt de psychiater aan Antonie. ‘Wilt u medicijnen?’ Antonie verstaat haar niet. ‘Of u pillen wilt?’ herhaalt ze. Even later: Na een uur zegt de psychiater: ‘Volgens mij kunt u naar huis. Meneer Kamerling moet wel beloven dat hij mij belt, of laat bellen, als het niet goed gaat.’ Sorry hoor, maar dit is echt krankzinnig. Ten eerste, waarom vraagt een psychiater aan de patiënt wat hij wilt? Hij is suïcidaal en wilt dood, volgens mij is dan je rol als psychiater om te achterhalen wat er allemaal aan de hand is en deze patiënt te genezen. Dat klinkt natuurlijk allemaal veel makkelijker dan dat het is, dat begrijp ik. Maar je laat een manisch depressieve suïcidale man toch niet naar huis gaan? Wie deze psychiater ook is, diegene verdient zijn titel op geen enkele manier.

Het is een mooi boek, Isa schrijft prachtig en meeslepend. Het is tragisch dat dit allemaal zo heeft moeten gebeuren, dat we Antonie zijn kwijtgeraakt. Mijn mening over het boek is misschien wat hard, maar dit is hoe ik me voelde tijdens het lezen. Helaas heeft het zo moeten zijn. ‘Toen ik je zag’ geschreven door Isa Hoes is onder andere te koop bij bol.com maar neem ook vooral een kijkje bij je plaatselijke boekhandel!

Hebben jullie ‘Toen ik je zag’ al gelezen?