529
8

Soms moet je keuzes maken

In de laatste week van het vorige jaar werd ik onverwachts voor het blok gezet. Niet door iets of door iemand anders, maar door mijzelf. Het duurde even voordat ik het zelf doorhad, maar soms kom je op zo’n punt waarop je beseft dat het misschien tijd wordt om een keuze te gaan maken.

De reden achter mijn 32-urige werkweek

Na mijn hele quarterlife crisis/depressie (you name it), heb ik heel bewust de keuze gemaakt om 32 uur te gaan werken. Werk was tenslotte stom en een flinke aanslag op ‘het leuke leven’. Met een werkweek van 32 uur vond ik de balans tussen leuk (drie dagen) en stom (vier dagen) prettiger dan met een werkweek van 40 uur. Op mijn parttime vrije vrijdag zou ik mijn tijd besteden aan het realiseren van mijn projectjes, met het idee om daar ook nog iets mee te verdienen. De huur (binnenkort hypotheek, hoera) moet toch ook betaald worden. En dat ging vrij aardig, mede dankzij mijn vriend die mij, door zelf full time te werken, de ruimte (zowel financieel als letterlijk) gaf om dit te doen. Mijn blog groeide, ik had tijd voor mijzelf en zat daardoor een stuk prettiger in mijn vel!

Hoe het steeds minder werd…

Dat ging zo een aantal jaar door, totdat ik vorig jaar wisselde van functie en merkte dat ik meer tijd begon te besteden aan werk, dan aan mijn eigen projectjes. Maar toch voelde ik de druk om door te gaan. Ik had er tenslotte voor gekozen om mijn blog serieus aan te pakken en die artikelen moesten dus geschreven worden. Halverwege vorig jaar besloot ik om de naam van mijn blog te veranderen, om vervolgens ‘alles’ in te zien storten. Hoewel het zich inmiddels weer zo goed als hersteld heeft, en ik nog steeds achter mijn keuze sta, heb ik er wel veel door verloren. Als gevolg werden de inkomsten minder en merkte ik bij mijzelf ook dat ik steeds minder interesse had in het opzetten van samenwerkingen met bedrijven waar ik eigenlijk zelf niet zoveel mee had. Maar nogmaals, die huur hè… Het schrijven van artikelen begon daardoor als een verplichting te voelen, waardoor het enthousiasme soms ver te zoeken was. Toen ik in de week van Kerst te horen kreeg dat mijn meest belangrijke en leuke samenwerking zou komen te vervallen zorgde dat nieuws voor een reality check. Ondanks dat het ‘natuurlijk niet aan mij lag’, heeft het mij wel aan het denken gezet.

Als je ergens tegenop ziet en zich dat continu blijft herhalen, dan wordt het tijd om daar iets aan te doen. Iedere keer weer probeerde ik mijn blog nieuw leven in te blazen. Een nieuw thema, een nieuwe focus, een nieuwe naam. Terwijl het schrijven van de artikelen zelf, waar het in essentie eigenlijk om draait, mij steeds meer tegen begon te staan. Niet omdat ik het schrijven niet meer leuk vind, maar meer omdat het ‘een moetje’ was geworden.

De strijd tussen ambitie en realiteit

Als ik alle projecten die in mijn hoofd zitten zou willen realiseren, dan zou ik mijn baan op kunnen zeggen en nog te weinig tijd hebben. Maar na een aantal jaar moet je ook realistisch durven zijn. Daarom heb ik ervoor gekozen om juist meer te gaan werken. Niet gelijk full time, maar wel 36 uur. Daarmee lever ik dus de helft van mijn parttime vrije vrijdag in. En hoewel ik eerst een beetje bang was en er veel over heb getwijfeld, durf ik nu eindelijk te zeggen dat ik er eigenlijk wel heel erg veel zin in heb! Mijn werk is leuk en ik heb vaak genoeg dat ik op donderdagmiddag/avond soms overweeg om vrijdag ook te werken, wat vorig jaar ook regelmatig is gebeurd.

Natuurlijk vind ik het ook fijn om op vrijdag lekker mijn eigen ding te doen, maar wie vindt dat nu niet? Met ons nieuwe huis in zicht en de vakantieplannen die ik ondertussen aan het maken ben zijn wat extra inkomsten ook van harte welkom, dus win-win. En wat betreft het bloggen, daar zal ik niet zo snel mee stoppen, maar ik heb wel voor mijzelf besloten dat het leuk moet blijven: geen ‘verplichte’ photo diaries meer of suffe samenwerkingen die ik alleen maar aanga voor het geld.

De keuze is gemaakt, en ik ben er blij mee en stiekem ook wel een beetje trots op.