1208
13

Het schattigste wezentje op aarde

Ons kleine pluizenbolletje woont alweer zes maanden bij ons! Toen we Spekkie een halfjaar geleden ophaalden bij de fokker, viel ze ons gelijk op. Niet alleen omdat ze de inhoud van haar wangetjes op tafel gooide, over mijn hand heen plaste en het meest spekkige hamstertje was; maar ook omdat ze zo lekker rebels overal naartoe liep en tegelijkertijd erg rustig was.

We noemden haar Spekkie en ze zorgt nog steeds elke dag voor een lach op mijn gezicht. Soms voelt het net alsof we een klein kindje hebben. In de ochtend verwelkomt ze ons hyperactief terwijl wij nog in onze ogen staan te wrijven van de slaap en als we in de avond uit werk komen staat ze ons ook regelmatig op te wachten. Ze weet inmiddels dondersgoed wat ze moet doen om een snoepje te krijgen. En als je haar voor de gek denkt te houden door een gewoon brokje uit haar etenbakje te geven, knikkert ze deze gewoon weer haar kokosnootje uit.

Het schattigste wezentje op aardeHet schattigste wezentje op aardeZe ligt regelmatig met haar bolle toet in het deuropeningetje van haar kokosnoot te slapen. Die kokosnoot is nog wel een dingetje; keer op keer knaagde ze het trappetje kapot en stond ze heel onschuldig te kijken als we weer thuis kwamen. Twee keer heb ik het trappetje opnieuw gemaakt met touw, maar ja; als ze eenmaal doorheeft dat het trappetje gemaakt wordt nadat ze hem stuk heeft gemaakt, blijft ze dat natuurlijk doen. Ik vraag me weleens af wat er allemaal omgaat in dat kleine koppie. Waarschijnlijk vrij weinig, maar door de manier waarop ze soms reageert brengt het je toch aan het twijfelen. Uiteindelijk heb ik het trappetje opnieuw gemaakt van ijzerdraad. Ondanks dat ze goed haar best doet, krijgt ze dat niet kapot.

Ze heeft haar slimme momenten, met bijvoorbeeld het vragen om snoepjes; maar ze heeft ook zeker haar domme momenten, zoals met het trappetje, of de keren dat ze als een echte kamikaze naar beneden is gesprongen. Als we op de bank of op het bed spelen, heeft ze altijd een plekje waar ze naar beneden durft te springen. Ze is slim genoeg om te bedenken dat er een flink hoogteverschil is, maar blijkbaar zijn er een aantal punten waarvan ze weet dat er toch wel een handje is om haar op te vangen. Laatst heb ik geprobeerd om het haar af te leren door een kussen op de grond te leggen en haar niet op te vangen met mijn hand. Met weinig succes. Ze vond het kussen veel te leuk. Het schattigste is ze als ze moet geeuwen! ;)

Groetjes van Spekkie! ;)