1306
22

Mijn overstap op de insulinepomp

Zo, heb ik dat even onderschat. Als ik nog niet had geweten dat ik diabetes type 1 heb, dan wist ik dat nu wel. Wat een afspraken zeg. Zo’n insulinepomp komt blijkbaar niet zomaar even uit de lucht vallen. Verschillende diabetesverpleegkundigen, de diëtiste, internist en fabrikant van de insulinepomp; ik heb ze allemaal gezien. Afgelopen maandag was het na weken voorbereiding dan eindelijk zover. Dé dag dat ik mijn insulinepomp voor ‘het echie’ mocht gaan gebruiken!

Een lange aanloop

Nadat de keuze gemaakt was om over te stappen op de insulinepomp, kreeg ik een flinke lijst met afspraken gepresenteerd. Aan de ene kant fijn. Zo is er aan begeleiding geen gebrek en weet je tenminste zeker dat het serieus genomen wordt. Maar achteraf gezien hebben de vele afspraken, verspreid over twee maanden, het proces voor mij misschien wel iets zwaarder gemaakt dan nodig was. Ongeveer de helft van de 2 à 3 uur durende afspraken waren in groepsverband en dan merk je toch dat er bij een kinderziekenhuis een flink verschil is tussen iemand van 12-15 jaar en iemand van 26. De uitleg en het oefenen was fijn, maar ergens was het voor mij misschien beter geweest om op een ‘patsboem, hier heb je een insulinepomp, veel succes ermee’ manier aan de slag te gaan.

De generale repetitie

De week voorafgaand aan ‘het moment’, had ik op vrijdag de generale repetitie. Het was de eerste keer dat ik zelf het reservoir van de insulinepomp mocht vullen, met zoutoplossing weliswaar, maar ook dat ik voor het eerst het infuus mocht plaatsen op mijn buik. Ondanks dat die naald vijf keer zo groot is als de naald van mijn sensor, voelde ik er vrij weinig van. Gelukkig maar, want daar zag ik toch best wel een beetje tegenop. Het idee van de generale repetitie was dat ik alvast wat kon spelen met de insulinepomp, om zo meer handigheid te krijgen maar ook om alvast te wennen aan het dragen van een insulinepomp. Met een tas vol toebehoren ga ik vervolgens weer naar huis. Gelijk een goede reden om alle diabetes-spulletjes eens te reorganiseren. Grappig, want ik dacht dat onderstaande hoeveelheid hulpmiddelen al veel was. Inmiddels heb ik van de dozen linksonder op de foto, nu nog zo’n zes exemplaren. Tijd om te verhuizen naar een groter huis! ;)

Eenmaal thuis kreeg ik vrij snel een zenuwinzinking. Die pomp moet weg. Help. Er hangt een kastje aan mijn lichaam, waar laat ik dat ding? Is het al genoeg geweest? Ik wil hem afkoppelen, morgen weer een dag. Toch besluit ik ondanks de paniek, de insulinepomp te blijven dragen. Ik geef niet zo snel op. ’s Avonds zit ik op de bank en ligt de pomp naast me. Nietsvermoedend spring ik op om iets uit de keuken te pakken en jahoor, diezelfde avond hangt de insulinepomp al in de lucht. Stevig infuusje wel. Ik had verwacht dat die er gelijk uit zou liggen, maar hij blijft goed zitten.

De overstap op de insulinepomp; eerste ervaringen

Een tranendal

Zaterdag is een dag met heel veel tranen. Het voelt allemaal weer net zoals bij de diagnose; het is alsof ik het allemaal nog een keer meemaak. De pomp is zwaar, groot en voelt als een blok aan mijn been; of anders gezegd, als een blok aan mijn buik/in mijn BH. De hele dag zit ik ermee te stoeien. Aan een klip tussen mijn BH of toch in mijn broekzak? Waar laat ik dat ding?! Die dag ben ik enorm in mezelf gekeerd, in mijn eigen wereldje. Ik zeg weinig en voel me een kwetsbaar vogeltje dat elk moment weer in huilen kan uitbarsten. Zelfs als mijn moeder vraagt hoe de generale repetitie ging op vrijdag, zeg ik dat ik er even niet over wil praten. En dat gebeurt niet vaak. Ergens voelt het een beetje hypocriet, want ik wilde toch zo graag een insulinepomp? Dan krijg je die en dan ga je zo zielig zitten doen? Ik heb het gevoel alsof niemand begrijpt wat ik doormaak..

In de middag gaan mijn vriend en ik hardlopen en besluit ik de pomp mee te nemen. Nu kan het nog als test, volgende week niet meer. In mijn sport BH vind ik een mooi plekje. Doordat het midden van de sport BH hoog is en zo’n ding van nature al behoorlijk strak zit, blijft de pomp daar netjes zitten. Na het douchen trek ik een andere sport BH aan. Dit is een goede oplossing, dit werkt! Moet ik dan maar de rest van mijn leven sport BH’s gaan dragen?

Op maandag verwijder ik het infuus, maar neem ik de pomp wel mee naar werk die ik met de clip weer aan mijn BH hang. Rond de middag vind ik het mooi geweest en laat ik de insulinepomp voor wat het is. Die avond bestel ik een enorme hoeveelheid aan potentiële BH’s waarvan ik denk dat ik mijn pomp daarin kan dragen. Wie niet waagt, wie niet wint. Hoewel ik eigenlijk de rest van de week ook nog wilde ‘oefenen’, ben ik er klaar mee. Nu kan ik nog zonder, straks is er geen dag meer zonder insulinepomp. Nog eventjes een paar dagen genieten..

Klaar voor de start?

De maandag daarop is de startdag. Twee dagopnames van 9 uur tot drie uur ’s middags (!!). Met mijn niet al te beste humeur sta ik op negen uur ’s ochtends op de stoep. Ik heb er zin in, maar het voelt ook wel een beetje als het einde van een vrij en onbezorgd leven. Die dag is het vooral veel herhaling. Dit doe je bij een hypo, dit doe je bij een hyper, etc. In overleg met de diabetesverpleegkundige en diëtiste besluiten we dat ik dinsdag niet hoef te komen. De kennis heb ik inmiddels, laat het me nu maar gewoon in de praktijk proberen. Als ik vragen heb, bel ik wel! Wederom zit ik weer flink in de knoop met waar ik dat ding laat, maar diezelfde avond begrijp ik al wat het flinke voordeel is van de pomp. Mijn waarden zijn al een stuk stabieler!

De eerste nacht word ik elk uur wakker. Het is natuurlijk allemaal nieuw en ik vind het hartstikke spannend. Maar gelukkig zijn mijn waarden super netjes, de hele nacht! Inmiddels zijn we een paar dagen verder en ben ik een gelukkig mens. De aanloop was zwaar door het tijdrovende en theoretische stuk, maar in de praktijk is het zo fijn! Ik voel me, ondanks dat ik de pomp 24/7 bij me draag, een stuk vrijer; ik eet meer, eet makkelijker en voel me een stuk minder onzeker. We zijn nu natuurlijk nog aan het tweaken met de instellingen, maar het gaat nu al zo goed! Qua draaggemak ben ik de pomp sinds woensdag toch maar gewoon aan mijn broek gaan dragen. Met de juiste kleding zie je daar vrij weinig van en je pakt hem er toch sneller bij dan dat je hem eerst nog uit je BH moet vissen.. Ik ben benieuwd naar de komende weken, to be continued!

Ben jij ook ooit van plan om over te stappen op een insulinepomp?
En als je al een insulinepomp hebt; hoe ging de overstap bij jou?