Nooit meer zonder een glucosesensor

Wát een ochtend. Net op het moment dat ik de deur uit wil gaan word ik geconfronteerd met LO op mijn glucosemeter. Dat betekent dat mijn bloedglucose onder de 2.2 mmol/l is, waar het bij een gezond mens altijd boven de 4.0 mmol/l is. Voordat ik in de auto stap richting werk meet ik altijd mijn bloedglucose, zo ook deze keer. Met LO op mijn glucosemeter ga ik natuurlijk niet rijden, dus stuur ik mijn collega een berichtje dat ik wat later ben en prop ik vier tabletten dextro in mijn mond. Opzich voel ik mij prima, maar het komt wel vaker voor dat ik een vrij lage hypo heb zonder dat ik mij vreemd voel. Voor de zekerheid besluit ik toch even te meten aan de hand van een vingerprikje. Op het schermpje verschijnt 11.4 mmol/l.

Nog nooit eerder heeft mijn glucosesensor zo sterk afgeweken van de daadwerkelijke waarde. Soms is er een verschil van 1.0 mmol/l, maar een verschil van bijna 10 mmol/l is ongekend. Voor de zekerheid was ik mijn handen nog een keer en doe ik een tweede meting. Weer boven de 10 mmol/l. Toch jammer dat ik die dextro al genomen heb… Ik besluit om maar naar werk te rijden. Op dit moment vertrouw ik mijn oude glucosemeter meer dan de sensor en blijkbaar is er geen hypo-gevaar. Integendeel zelfs. Misschien heeft mijn glucosesensor even een hiccup en draait die wel weer bij. Maar eenmaal op werk geeft mijn reader nog steeds LO aan.

Nooit meer zonder een glucosesensor

Het zit allemaal niet mee…

Om elf uur heb ik een meeting en wil ik graag dat mijn bloedglucosewaarden weer een beetje stabiel zijn. Omdat de glucosesensor nog steeds niks lijkt te doen, besluit ik om nog een keer te controleren met een vingerprikje. Hoewel ik dan nog steeds niet weet of ik stijg of daal, zegt het in ieder geval iets. Terwijl de teststrip al in de glucosemeter zit, kom ik erachter dat mijn prikpen nergens te bekennen is. Shit, die ligt zeker nog op tafel in de woonkamer. Dan wordt een druppeltje bloed toch lastig… Na een korte tirade pak ik mijn spullen weer in en loop ik weer naar de auto. Gelukkig woon ik op tien minuten afstand van werk, dat scheelt.

De rest van de dag blijft mijn glucosesensor LO aangeven. En dat vind ik he-le-maal niks. Ik voel me stuurloos. Hoe het gaat met mijn bloedglucose? Geen idee. Ga ik omhoog, omlaag? Heb ik misschien heel erg hoog gezeten? Hoe groot is de kans dat ik tijdens mijn meeting een hypo krijg? Geen. Idee. Het inzicht dat ik normaal gesproken heb is helemaal weg! In de middag bel ik de fabrikant van mijn glucosesensor. Dat ding kost een hoop geld en aangezien hij nog drie dagen mee had kunnen gaan heb ik er een klein beetje de pest in. De vrouw aan de telefoon staat mij heel netjes te woord, vertelt dat ze een nieuwe sensor opstuurt en vraagt oprecht geïnteresseerd of het medisch gezien problemen opgeleverd heeft. Die avond plaats ik een nieuwe sensor op mijn arm en haal ik de oude eraf. Zoals de vriendelijke mevrouw mij telefonisch als mogelijke verklaring al had gegeven, was het naaldje (waarschijnlijk in mijn slaap) geknikt. Ja, dan is het niet zo gek dat die glucosesensor het niet meer doet.

Nooit meer zonder een glucosesensor

Nee, ik wil niet meer zonder het grafiekje

Tijdens mijn eerste afspraak voor de overstap op de insulinepomp werd verteld dat de gemeten waarde van mijn glucosemeter (in geval van de Minimed 640g) automatisch doorgestuurd wordt naar de insulinepomp. Lichtelijk in paniek dacht ik: “Ja, maar nee. En mijn glucosesensor dan? Ik wil niet zonder mijn sensor!” Voorzichtig vroeg ik of het mogelijk was om mijn glucosesensor en reader te blijven gebruiken en gelukkig werd daar volmondig Ja op geantwoord. Wel moet ik de waarde van mijn reader handmatig invoeren in de pomp, maar dat doe ik met alle liefde als dat betekent dat ik mijn glucosesensor kan blijven gebruiken.

Ook al was het maar één dag, het was snel duidelijk dat ik nooit meer zonder glucosesensor wil. Dan moet die het alleen wel blijven doen! ;)