Nog even over dat artikel in de Elsevier

Drie dagen geleden publiceerde ik een artikel met daarin mijn ongezouten mening over de coverstory die deze week in de Elsevier te vinden is. De reacties op Facebook en Twitter stroomden binnen! Het is fijn om te zien dat er, ondanks dat we elkaar allemaal niet persoonlijk kennen, toch een groot saamhorigheidsgevoel is onder mensen met diabetes type 1. Laat ik voorop stellen dat ik niet ben gevraagd om onderstaande te schrijven. We zijn een paar dagen verder, de woede is weer een beetje afgenomen en daardoor kan ik het in een iets ander perspectief bekijken.

De reactie van het Diabetes Fonds

Woensdag kwam het artikel online. Aan het einde van de dag ontving ik een vriendelijke e-mail van het Diabetes Fonds met daarin de vraag of ik er voor open stond om het artikel persoonlijk met hun te bespreken. Maar natuurlijk, graag! Ongeduldig als ik ben hield ik mijn telefoon nauwlettend in de gaten, totdat ik vrijdagochtend gebeld werd. Weliswaar op een iets verkeerd moment, maar een kwartier later was ik in de gelegenheid om terug te bellen. Aan de andere kant van de lijn zat Hanneke Dessing, algemeen directeur van het Diabetes Fonds.

Ik vind het bijzonder dat het Diabetes Fonds de moeite heeft genomen om mij telefonisch te benaderen. Het was een fijn en eerlijk gesprek. Waar je het ene moment nog zegt: “Jullie zoeken het maar uit“, voel je je het andere moment opeens begrepen en serieus genomen. Omdat ik een fijn gevoel overgehouden heb aan het telefoongesprek met Hanneke, hoop ik dit gevoel te kunnen delen door een aantal zaken recht te zetten en/of iets anders te verwoorden;

  • In mijn vorige artikel ben ik niet ingegaan op het volledige verhaal in de Elsevier. Dankzij de tenenkrommende cover en onvolledige quotes zat ik voornamelijk daar tegenaan te schoppen, maar eerlijk is eerlijk; Het is een goed, volledig en inhoudelijk verhaal. Dat mag ook gezegd worden.
  • Het Diabetes Fonds is in dit verhaal niet de schuldige, zij hadden het ook liever anders gezien. Waar ik dacht dat het Diabetes Fonds een go had gegeven op deze hele publicatie, gebaseerd op o.a. een interview met Hanneke, blijkt dat de cover en de uitgezochte quotes in een later stadium pas zijn gemaakt. In dat opzicht zou je Elsevier kunnen aanwijzen als schuldige. Maar als ik even in het hoofd van een journalist/copywriter/visual designer kruip verbaas ik mij niet over de keuzes die zijn gemaakt. Zijn ze daarmee schuldig? Ja, maar laten we het voor de goede orde vooral erg onhandig en ondoordacht noemen.
  • Waarin ik in mijn vorige artikel zeg dat het Diabetes Fonds zich vooral inzet voor diabetes type 2, blijkt dat er net zoveel aandacht wordt besteed aan diabetes type 1. Hoewel het aan de buitenkant misschien niet altijd even goed zichtbaar is, zet het Diabetes Fonds zich (ook achter de schermen) voor beide in. Ze zijn zich bewust van de verschillen en de behorende misverstanden die soms ontstaan en doen hun uiterste best om daar verandering in te brengen.

Neem ik daarmee al mijn woorden terug?

Ja en nee. Ik ben nog steeds van mening dat de cover en de quotes niet oke zijn en ik vind het heel erg jammer dat deze gezien zullen worden door duizenden Nederlanders die vervolgens niet het hele artikel lezen. Ook vind ik nog steeds dat het Diabetes Fonds aan de buitenkant teveel focus legt op type 2 en type 1 soms teveel buiten beschouwing laat. Maar het fijne van dit verhaal is dat het Diabetes Fonds heeft toegezegd om iets met deze feedback te willen doen. Het feit dat ik reactie van het Diabetes Fonds heb ontvangen in de vorm van een telefoongesprek met de algemeen directeur betekent voor mij in ieder geval al heel erg veel.