6448
78

Niet leuk; Groetjes vanuit het ziekenhuis

Het is inmiddels half zeven en ik zit rechtop in mijn automatisch verstelbare bedje. Naast mij liggen twee vriendelijke dames. Denk ik hoor, ik heb ze nog niet gesproken dus misschien zijn we wel helemaal niet vriendelijk. Snurken kunnen ze in ieder geval als de beste. Hoewel ik vol goede moed mijn oordopjes heb ingedaan, geeft dat weinig verbetering. Om de paar uur word ik wakker gemaakt voor metingen en tussendoor voel ik me soms even heel erg verdrietig, omdat het gewoon even teveel is.

Hoe het allemaal begon

In januari begon ik fanatiek te hardlopen, maar daar kwam al snel een einde aan door een kleine blessure aan mijn knie, een naar gevoel in mijn bovenbuik en een algemeen lamlendig gevoel. Het zal wel weer overgaan dacht ik. Toen ik me in maart nog steeds niet fit voelde, besloot ik naar de huisarts te gaan waar ik werd doorverwezen naar de internist. Begin april ging ik op bezoek bij de internist en zijn er een aantal onderzoeken uitgevoerd. Komende dinsdag krijg ik de uitslag van deze onderzoeken, maar ik heb zo’n vermoeden dat we die afspraak wel kunnen overslaan.

In de week voor mijn afspraak bij de internist gebeurde er een aantal vreemde dingen. Zo dronk ik enorm veel en moest ik daardoor logischerwijs vaker naar de toilet. En als we het over veel hebben dan heb ik het over zo’n 4.5 liter op een dag. Zodra mijn glas leeg was, stond ik alweer in de keuken om mijn glas te vullen, zoveel dorst had ik. Ook kreeg ik bij de opticien te horen dat de sterkte van mijn ogen flink achteruit was gegaan en als klap op de vuurpijl viel ik ook nog eens vier kilo af, wat voor mij vrij veel is, aangezien ik nu weer een enorm dieptepunt heb bereikt qua gewicht.

Eigen doktertje spelen

Dus ik rondneuzen op Google. “Ogen verslechterd en veel drinken”, krijg ik als eerste resultaat een linkje naar een website over chronische ziektes, diabetes. Hevige dorst, veel drinken, veel plassen, moeheid, gewichtsverlies, hongergevoel, sufheid, slechter en/of dubbel zien, verminderde weerstand. OKE. Best wel eng. Ik zal toch geen diabetes hebben? Neejoh, ik moet gewoon niet zoveel lezen over ziektes. Gewoon even de uitslag van de internist afwachten. Een week later begon het toch te knagen en besloot ik een klein beetje impulsief een glucosemeter te kopen. Waarom ook niet, zie ik in ieder geval dat er niks aan de hand is en kan ik het weer uit mijn hoofd zetten, hartstikke simpel.

Toen ik gisteren thuis kwam uit werk, was de glucosemeter bezorgd en besloot ik om gelijk een meting te doen. Prikpennetje, klein beetje bloed, hoppa in het apparaatje en vervolgens was de uitslag: “High”. Okey.. Volgens het boekje zou dat betekenen dat mijn bloedglucosewaarde boven de 33.33 mmol/l zou zijn. Wat vrij extreem is aangezien een normale bloedglucosewaarde tussen de 4 en 9 hoort te zijn. Alles hoger of lager is niet oke. Ik besloot nog een test te doen en het resultaat was voor een tweede keer “High”. Huh, dit apparaatje is vast stuk. Mijn vriend en ik besloten zijn bloedglucosewaarde te meten. De uitslag was precies wat je zou verwachten, dat apparaat werkte dus prima. Nouja, ik zou de volgende dag de huisarts en/of internist wel even bellen.

Nee toch niet, het bleef door mijn hoofd spoken en ik besloot de huisartsenpost te bellen. De hoge waarde zat me dwars en de assistente kon me vast adviseren of ik er inderdaad mee kon wachten tot de volgende dag of dat ik toch even langs moest komen. Een uur later stonden we bij de huisartsenpost en bleek mijn bloedglucosewaarde inmiddels 25 te zijn. “Nou, dan hebben we er een nieuwe diabeet bij” – Wow. Okey. Nouja, dan weten we dat. Wat ik op dat moment niet wist, was dat ik gelijk opgenomen zou worden. De waardes die ik nu heb zijn veel te hoog en moeten zo snel mogelijk naar beneden.

Op naar het ziekenhuis

Bij aankomst in het Havenziekenhuis zijn er direct allemaal onderzoekjes gedaan en rond half twee ’s nachts werd ik in een rolstoel, wat ik erg vreemd vond aangezien ik nog prima kan lopen, naar mijn kamertje gereden. Inmiddels ben ik drie infuuszakken verder, is er al zo’n 4-5 keer in mijn vingertje geprikt en hang ik aan een insulinepomp.

Niet leuk; Groetjes vanuit het ziekenhuisWeet je wat het gekke is? Ik besef het nog niet helemaal. Sowieso het feit dat ik in een ziekenhuis lig vind ik vreemd aangezien ik nog nooit voor opname in een ziekenhuis heb gelegen. Maar het meest vreemde vind ik toch wel het feit dat ik diabetes heb. Zo van de een op de andere dag. Een chronische ziekte, waar ik de rest van mijn leven aan vast zit. Met prikken, insuline spuiten, alles in de gaten houden omdat mijn lichaam het allemaal niet meer zelf kan. En dat terwijl ik pas 24 ben. HALLO, doe eens even normaal. Waarom bestaat dit?! Waarom ik? Zoveel vragen. Het echte besef komt nog wel denk ik. Voor nu hoop ik dat we het snel onder controle kunnen krijgen en ik snel naar huis mag.