Is it just a bad day or is it getting worse again?

De angst om terug te vallen is groot. Groter dan ik in eerste instantie dacht. Terug naar het donkere negatieve dal, waarin niets of niemand leuk is. Het houdt me bezig. Het is bijna twee jaar geleden dat ik mijn toentertijd leidinggevende een e-mail stuurde met het bericht dat ik even wat tijd voor mijzelf nodig had omdat het niet goed ging. Gelukkig kon ik dankzij hulp van de juiste personen weer uit het dal klimmen en gaat het sinds eind 2014 allemaal een stuk beter. Hoewel mijn quarterlife crisis zelf voorbij is, verbaas ik mij er soms over het nog steeds een grote rol speelt in mijn leven.

Is it just a bad day or is it getting worse again?

Lieve Marion plaatste laatst bovenstaande quote op Instagram. Deze gedachte spookt regelmatig door mijn hoofd. Ben ik chagrijnig en niet te genieten omdat ik gewoon een slechte dag heb, zoals ieder ander persoon soms kan hebben? Of ga ik terug naar af en ben ik onderweg naar het donkere dal waar ik nooit meer naartoe wil? Mijn handleiding is sinds de middelbare school een groot boekwerk geworden en op zich is dat prima. Maar waarom kan ik niet gewoon wat makkelijker zijn? Waarom ben ik soms zo overgevoelig en trek ik mij dingen veel te persoonlijk aan?

Misschien is het wel nooit helemaal weg gegaan

Met het quarterlife crisis gedeelte dat ik anderhalf jaar geleden af heb gesloten gaat het goed. Het leven is leuk. Ik kom uit een mooi gezin met liefdevolle ouders, heb een geweldige en enorm begripvolle vriend, een baan waar ik het nog steeds enorm naar mijn zin heb, een mooi huis, alle spulletjes die ik maar zou willen hebben en ik heb ook nog eens de luxe om zo nu en dan op vakantie te gaan. Heel erg blij mee dus.

Toch is er een klein, of eigenlijk best wel groot gedeelte dat nooit helemaal weg is gegaan. Inmiddels ben ik er zelfs achter dat het misschien zelfs is ontstaan is tijdens die periode. Sinds het einde van 2013 ben ik voor hele specifieke dingen overgevoelig. Mijn filter is kapot. De meeste mensen horen een irritant geluid zoals een krakende deur misschien na de tiende keer of zelfs helemaal niet. Ik hoor het direct en kan mij er vervolgens niet meer voor afsluiten. Hetzelfde geldt voor herhalende bewegingen. Zo heb ik moeite met de geluiden van appels, nootjes, alles wat kraakt, televisies, mensen die klikken met hun pen, wiebelbenen, hard ademende mensen, geklik van een muis, klusgeluiden enzovoorts. En dat is soms behoorlijk lastig kan ik je vertellen.

Stel je niet zo aan

Ja. Het lijkt zo makkelijk. Maar dat is het helaas niet. In het dagelijkse leven kan ik er redelijk mee omgaan. Thuis zoeken mijn vriend en ik samen naar oplossingen. Als hij wilt gamen (= klikken van een muis) lees ik een boekje in de slaapkamer of luister ik naar een muziekje met mijn koptelefoon. Als we snacken gaat dat uit een bakje, zodat het zakje niet de hele tijd knispert. Televisie kijken we sowieso al weinig, maar hij zal bij ons thuis nooit onnodig aan staan. Ook op werk gaat het redelijk. En als het dan toch iets teveel wordt luister ik naar een muziekje. Als er in de metro iemand met een wiebelbeen naast mij gaat zitten zoek ik een ander plekje en zo is er bijna voor elke situatie een oplossing. Maar er zijn ook situaties waarin geen oplossing is.

In dat geval moet ik ermee omgaan. En dat is lastig, anders was het niet zo’n ding geweest. Hoewel ik verjaardagen, weekendjes weg met mijn ouders of andere sociale gelegenheden hartstikke leuk vind, ervaar ik het in sommige gevallen best wel als een uitdaging. Een geluid of beweging kan ervoor zorgen dat mijn hele stemming omslaat. Ik verander in een kortaf, boos en nors persoon, waarover ik mij achteraf weer heel erg schuldig voel… Gelukkig ga ik sociale gelegenheden niet uit de weg, integendeel zelfs. Er moet een oplossing voor komen en stapje voor stapje gaat het voor mijn gevoel ook beter. Met het geluid van eten kan ik inmiddels beter omgaan en met televisies gaat het ook beter, als het geluid maar uitstaat. Uiteindelijk komen we er wel.

Hoewel ik mij bewust ben van mijn probleem en eraan werk, kan het soms op de momenten dat mijn hele humeur omslaat voelen alsof ik weer terug ben op de plek waar ik twee jaar geleden was. Gelukkig is dat niet zo en heb ik soms gewoon een wat mindere dag; Net zoals ieder ander persoon dat soms kan hebben.

Ik hoop dat de angst om terug te vallen ooit verdwijnt..