Dagboek  ·  11 november 2017 ·  340  ·  9

Het vogeltje dat tegen het raam vloog

Het grootste gedeelte van de tijd zit ze verdwaasd en nieuwsgierig om zich heen te kijken. Als ik langsloop, dan hopt ze snel een beetje naar de binnenkant van haar zitstokje, want ondanks dat wij hartstikke lief voor haar zijn, vindt ze ons nog steeds hartstikke eng. Om de zoveel tijd laat ze even iets van zich horen. De ene keer in de vorm van zacht getjilp, de andere keer in de vorm van iets wat op een paniekaanval lijkt. Ze is ontzettend schattig maar tegelijkertijd ook (nog) erg vermoeiend.

Hoe het allemaal begon

Vorige week donderdag zat ik samen met mijn collega’s in de bedrijfskantine om iets te bespreken. Opeens hoorde we een klap en zagen we dat er een klein dwergpapegaaitje tegen het raam was gevlogen. Omdat we niet zeker wisten of het dwergpapegaaitje op de grond was gevallen besloten we buiten een kijkje te nemen en vonden we haar angstig op een betonnen balk boven de parkeerplaatsen. Tsja, en wat doe je dan…? Het leek op zich goed met haar te gaan, ondanks dat ze overduidelijk ver weg van huis en een tikkeltje verwilderd was. Ze was vooral heel erg bang. Waarom weet ik niet, maar ik voelde mij op een een of andere manier verantwoordelijk voor het vogeltje. Als we niets zouden doen dan was de kans groot dat ze zou overlijden; het is nu eenmaal geen type vogel dat in Nederland in het wild zou overleven, zeker niet met de winter in aantocht.

Na meerdere pogingen om haar te vangen kreeg mijn collega haar te pakken en zat ze veilig in een plastic bak, terwijl we op zoek waren naar een oplossing. De dierenambulance vond het niet nodig om langs te komen en adviseerde om haar naar een vogelopvang te brengen. Het was al aan het einde van de dag en de vogelopvang gaf helaas geen gehoor. Dan moest ze maar mee naar huis; het belangrijkste was dat ze veilig zou zijn. Misschien dat hamster Spekkie het wel leuk zou vinden om wat gezelschap te hebben. Mocht het niks worden met een vogel in huis, dan kon ik haar altijd de volgende dag nog naar de vogelopvang brengen. Maar in plaats daarvan reed ik de volgende dag naar de dierenwinkel voor vogelvoer, trosgierst, bodembedekking, speeltjes; het complete pakket!

Ons nieuwe huisgenootje

Sinds ze bij ons in huis is gaat het met pieken en flinke dalen. Zeker de eerste paar dagen zat er aardig wat vooruitgang in. Het verwilderde verdween uit haar oogjes en ze begon zich iets comfortabeler te voelen in haar kooi. De trosgierst werd goed ontvangen en was binnen no-time op. Maar daarna stagneerde de voortgang eigenlijk. Ze springt nog steeds een klein beetje weg als we langslopen, terwijl ze het inmiddels wel prima vindt als we de kooi met onze handen aanraken. Het idee was om haar daarna trosgierst te voeren door de spijlen van de kooi, maar als we dat proberen dan breekt de hel los. Het lijkt wel alsof ze soms gewoon even helemaal in paniek raakt. Ook als we ’s avonds een serie kijken attendeert ze ons regelmatig op haar aanwezigheid met een aaneenschakeling van oorverdovend getetter. Wil ze aandacht, is ze bang of is ze juist aan het spelen? Geen idee.

We hebben overigens geen idee of het dwergpapegaaitje een jongetje of een meisje is; voor het gemak ga ik er maar vanuit dat het een meisje is. Het enige wat we weten aan de hand van het ringetje om haar poot, is dat ze afkomstig is van een fokker en dat ze geboren is in 2013. Omdat we nog niet zeker weten of we haar gaan houden hebben we ook nog geen definitieve naam gekozen. Verschillende namen zijn tot nu toe de revue gepasseerd, waaronder: Kwekkie (het luidruchtige zusje van Spekkie), Birdy, Dolfijntje en Aapie. Hopelijk zit er de komende week weer wat vooruitgang in. Als we haar tam kunnen krijgen zou dat het allemaal iets makkelijker/leuker maken! :)

Heb jij wel eens een vogeltje gehad?