2094
14

Het managen van je eigen verwachtingen

De laatste tijd merk ik dat ik moeite heb met het managen van mijn eigen verwachtingen waardoor ik me regelmatig teleurgesteld voel. En om heel eerlijk te zijn word ik daar best een beetje verdrietig van. Het probleem is niet zozeer dat iemand anders of ikzelf mijn verwachtingen niet kan waarmaken, maar vooral dat ik de hoge verwachtingen zelf creëer.

Behandel een ander zoals jezelf behandeld wilt worden.

You get what you give.

Juist door de prachtige uitspraken zoals “You get what you give” wordt de illusie gewerkt dat je terugkrijgt wat je geeft. Hoewel ik het een prachtig uitgangspunt vind, begint het me toch een beetje tegen te staan. Het creëert namelijk een verwachting en op het moment dat de ander of ikzelf vervolgens niet voldoet aan die verwachting voel je je teleurgesteld.

Het is een valkuil

Het gaat automatisch. Waarom stond zij niet aan mijn ziekenhuisbed toen ik wel dezelfde dag nog aan haar ziekenhuisbed stond? Waarom kan ik na een jaar nog steeds niet tien kilometer hardlopen? Waarom heeft zij mij niet meegevraagd naar dat feestje, terwijl ik haar altijd meevraag? Waarom is mijn bloedglucosewaarde zo hoog terwijl ik zo enorm mijn best heb gedaan voor een mooie waarde? Doordat je iets geeft, of dat nu iets tastbaars is of enkel een moeite, verwacht je vaak ook hetzelfde of in ieder geval een resultaat terug, zoals de uitspraak “You get what you give” ook doet geloven. Je doet het niet voor niets.

Een teleurstelling is de mismatch tussen verwachting en de realiteit.

In mijn geval is het een reflectie van mijzelf. Het is een automatisme om te verwachten, dat iedereen op dezelfde manier in elkaar zit als ik. Terwijl ik natuurlijk dondersgoed weet dat het niet zo werkt. Niet dat ik nou zo perfect ben, dat zal je me nooit horen zeggen. Maar ik kan me bijvoorbeeld enorm verbazen over de acties van andere mensen omdat ik dat zelf nóóit zal doen. Mensen die bijvoorbeeld de deur in mijn gezicht gooien begrijp ik écht niet, puur en alleen omdat ik de verwachting vanuit mijn eigen doen en laten heb gecreëerd dat je een deur altijd netjes voor elkaar openhoudt. Zo zijn er genoeg voorbeelden.

Managen van je eigen verwachtingen

Ik ga proberen om mijn verwachtingen op een andere manier te managen. De kunst is nu vooral om niet al te hoge verwachtingen van deze verandering te stellen, dan beland je in een ingewikkelde vicieuze cirkel. Uiteindelijk is het best wel simpel. Als je niks verwacht, kan je ook niet teleurgesteld worden. Beetje pessimistisch misschien, maar ook realistisch.

Het managen van je eigen verwachtingen
Als het zo simpel is, waarom heb ik dan toch steeds die hoge verwachtingen richting anderen en mijzelf? In mijn optiek, misschien dat ik er helemaal naast zit hoor, maar misschien ook niet, komt het doordat ik/we vaak op een automatische piloot leven. We doen wat we moeten doen, maar tegelijkertijd moet het allemaal meer, beter en sneller. Stilstaan is niet goed, we moeten vooruit. Waardoor de verwachtingen dus steeds hoger worden.

Verwacht niet te veel, dan kan het alleen maar meevallen.

Ik vind het wel weer even mooi geweest met al die verwachtingen. Je kan toch niet alles naar je eigen hand zetten. De persoon de vanmiddag via Marktplaats suggereerde vanavond écht graag langs te willen komen, heeft niks meer van zich laten horen. Normaal gesproken zou ik daar een enorm ding van maken en super teleurgesteld zijn, want hallo, zo ga je toch niet met elkaar om? (Plus dat het niet de eerste keer is..) Maar voor nu vind ik het helemaal prima. Het is een eerste stap in de goede richting. Verwacht niks en waardeer alles….

Hoe managen jullie je eigen verwachtingen?