Hersenspinsels op zondag; vrije tijd en balans

Het is zondag. Negen uur. Er is een rust en een leegte. Het is stil op straat. Vandaag is een dag zonder verplichtingen. Zonder verwachtingen. Een paar maanden geleden waren dit de soort dagen waar ik ‘bang’ voor was en moeite mee had. Totdat de corona crisis begon en ik vanuit huis begon te werken. En toen ook nog eens anderhalve maand zonder werk thuis kwam te zitten. In die periode werden dagen zonder verplichtingen en verwachten de standaard, en zijn het nu de dagen die ik mis.

Ik ben niet druk, maar een bezig bijtje

Lang, lang geleden, las ik het boek van Tony Crabbe over druk zijn; of beter gezegd: over hoe we ervoor kunnen zorgen dat we nooit meer te druk zijn. Sinds ik dat boek heb gelezen ben ik allergisch geworden voor het standaard antwoord: “Druk, druk, druk!”, als er gevraagd wordt hoe het met je gaat. Om twee redenen: het is nietszeggend en heeft in de loop der jaren best wel een negatieve lading gekregen, en het mist een stukje regie. Druk zijn maakt het klinken alsof je geleefd wordt. Bezig zijn maakt het klinken alsof je daar zelf voor kiest. 

En uiteindelijk is het een beetje van beiden. Deels word ik geleefd, door bepaalde zaken op werk bijvoorbeeld, maar voor het grootste gedeelte is het allemaal eigen keuze en heb je de regie zelf in handen. En dan kom je al snel terecht bij woorden zoals ‘balans’ en ‘prioriteit’. Zo weet ik bijvoorbeeld dat ik van de 168 uur in een week, zo’n 33.3% slapend doorbreng (ook een keuze overigens) en dat ik zo’n 25-30% besteed aan werk. Met de rest van de tijd, kan ik doen wat ik wil. Ik kan Netflixend bankhangen, trainen voor een marathon, elke avond een brood bakken, of meer slapen. In de praktijk is het een combinatie van dit allemaal; behalve het marathongedeelte dan.

Focus, structuur? Hallo?

Maar ondanks dat ik mij er heel erg van bewust ben dat ik de regie zelf in handen heb, en dit ook een hele geruststellende gedachte vind, merk ik dat het de laatste tijd lastig is om een bepaalde focus of structuur te vinden. Sinds ik weer een fulltime baan heb, zijn veel van mijn hobby’s en ‘projectjes’ weer op een laag pitje komen te staan. En dat vind ik stom, vooral omdat dat helemaal niet nodig is. De tijd is er. De wil is er. Maar het vinden van de focus is lastig. Ik voel mij soms net de hond uit de film UP: “Squirrel!!”

Er lijkt maar geen eind te komen aan het lijstje met ‘alles wat ik wil / moet doen’. Het lijstje lijkt zelfs alleen maar langer te worden, in plaats van korter. Wat op zich goed is, want hoera voor allemaal leuke en ambitieuze ideeën! Maar ik merk dat ik echt heel streng moet zijn en elke dag tegen mezelf moet zeggen dat het tijd is om te stoppen met werken. En hetzelfde geldt voor op tijd naar bed gaan, zodat ik netjes mijn zeven uur slaap haal. Dat laatste is het lastigste, want als ‘nachtuil’ begint mijn motortje soms rond dat tijdstip pas te draaien. Maar toch probeer ik netjes rond elf uur te gaan slapen, anders krijg ik dat de volgende dag weer dubbel zo hard terug en wordt het nog lastiger om die focus te vinden.

Ruimte in mijn hoofd = Hersenspinsels

Lekker onsamenhangend verhaal, hè? Mag ook wel eens. Vind het al heel wat dat ik (blijkbaar) de ruimte heb gevonden om een klein beetje te ratelen en om wat hersenspinsels op papier te zetten. En dat terwijl ik eigenlijk een stukje wilde schrijven over wat ik de afgelopen weken / maanden allemaal heb uitgespookt. Next time!

Voor nu: fijne zondag!

Gerelateerde artikelen

Laat een reactie achter

In samenwerking met
  • Interesse in een samenwerking?