Zeg, heb jij eigenlijk nog wel Diabetes?

Het is alweer eventjes geleden dat ik een diabetes gerelateerd artikel heb geschreven. Zonder reden overigens, de afgelopen twee maanden had ik gewoon niet zoveel te vertellen. Toen ik een tijdje geleden tussen mijn zoekresultaten zag dat er gezocht was op “Diabetes voorbij” moest ik stiekem wel een beetje grinniken. Mijn eerste reactie was een beetje kort door de bocht. Want hallo, iedereen weet toch dat diabetes een chronische ziekte is? Maar een minuut later realiseerde ik mij dat het helemaal niet zo vanzelfsprekend is en dat het daarom geen hele vreemde gedachte is.

Om gelijk maar even antwoord te geven en eventuele misverstanden te voorkomen; Ja, ik heb nog diabetes. Dat ik er even niet over schrijf betekent natuurlijk nog niet dat dat het over is, maar misschien is het inderdaad wel tijd voor een update. Het gaat allemaal redelijk. Het gaat niet super, maar ook niet slecht. Het is inmiddels allemaal zo normaal dat ik het soms vervelend begin te vinden om erover te praten. Terwijl ik er aan de andere kant juist heel erg graag over wil praten. Begrijp je het nog?

On to the next project

Het is onderdeel geworden van mijn leven. Ik ben er aan gewend geraakt. En als je ergens gewend aan raakt is het soms erg vervelend als je geconfronteerd wordt met hoe het ‘toen’ was. Want ‘toen’, dat is niet meer. Dit is de nieuwe standaard. Dit is normaal. Enerzijds ben ik veel minder bezig met mijn waarden en het hebben van diabetes. Soms lijkt het zelfs allemaal vanzelf te gaan. Maar anderzijds ben ik er ook wel een beetje klaar mee en voelt het als een project waar ik vol enthousiasme aan begon en inmiddels graag in de prullenbak wil gooien. What’s next?

Vorig jaar april ben ik in het diepe gegooid en vervolgens vrij snel alleen gelaten. Opzich geen probleem, want ik kan mijzelf prima redden. Bij het ziekenhuis waar ik onder behandeling was kon ik terecht op de momenten dat ik daar behoefte aan had, maar dat voelde voor mij te vrijblijvend. Ik heb soms gewoon een schop onder mijn hol nodig, iemand die mij niet alleen vertelt hoe het niet werkt, maar vooral vertelt hoe het wel werkt. Iemand die samen met mij op ontdekkingstocht gaat en mij ondertussen een beetje in de gaten houdt. Iemand die samen met mij aan de toekomst werkt… Precies om die redenen heb ik begin dit jaar besloten om mij aan te melden bij Diabeter, een gespecialiseerd behandelcentrum voor diabetes bij kinderen en jong-volwassenen!

De eerste afspraak bij Diabeter

Gisterenochtend had ik mijn eerste afspraak en dat was fijn. Het uitzicht vanuit de wachtkamer is overigens prachtig! Beste locatie ever! Normaal gesproken moest ik bloed laten prikken en had ik een week later de uitslag van mijn HbA1c. Deze keer was dat allemaal in vijf minuten gepiept. Net zoals mijn vorige HbA1c in oktober/november was het eigenlijk aan de lage kant, maar daar gaan we vanaf nu aan werken. Ik heb mijn nieuwe internist en diabetesverpleegkundige ontmoet en ontmoet over drie weken ook mijn nieuwe diëtiste. Het wordt tijd om mijn koppie weer uit het zand te halen en weer verder te gaan, met een nieuw behandelteam! :)

Gerelateerde artikelen

Reacties

Laat je ook een reactie achter?

  • Leontine de Hollander

    Lieve Lauriette,

    Er zullen vele momenten in je leven komen dat je klaar bent met diabetes. Soms heb je een goed periode maar als je het met werk druk krijgt heb je minder tijd om na te denken en dan zal je merken dat je weer een lastigere periode krijgt.

    De weg naar genezing is nog heel ver, alhoewel ze van alles roepen en elk jaar iets nieuws ontdekken in de 20 jaar dat ik het heb. Een echte genezing is nog zeker ver van ons bed.

    Weet je wat ik eigenlijk het aller vervelends vind van diabetes? De mentale belasting, de hele dag nadenken, nooit stoppen met nadenken. Altijd die rugzak met snacks en bananen als je uitgaat of ergens heen gaat. Mensen houden geen rekening met je omdat je er gewoon goed uitziet, maar na een nacht hypo’s wel degelijk een kater hebt. Maar goed, wil je niet ontmoedigen natuurlijk. Ik hoop dat je bij Diabeter meer aandacht en hulp krijgt en nieuwe inzichten. Soms hebben we dat toch nodig.

    Als je het leuk vind om een keer af te spreken om ergens een bak thee of koffie te drinken? Lijkt me erg leuk.

    Liefs,
    Leontine

    Reageer...
    • Lauriëtte

      Lieve Leontine, dat lijkt me ook heel erg leuk. Ik ga je een e-mailtje sturen! :)

      Reageer...
  • Stella

    Klinkt als een goed plan Laurie. Fijn dat er weer een beetje ‘positieve schot’ in de zaak zit. Als je begrijpt wat ik bedoel, hihi. En trouwens: was het maar zo’n feest dat het over was. Maar hé, zo werkt het nou eenmaal niet. En jij gaat er gewoon alles aan doen om het zo goed mogelijk te laten verlopen allemaal. Dat kan jij. Hatsikidee. Liefs!

    Reageer...
  • Marloes

    Lieve Lauriette,

    Diabeter is zoooooo fijn!! Echt totaal niet te vergelijken met een regulier ziekenhuis. Ik ben er ook een aantal jaren onder behandeling geweest en was echt super tevreden! Toen ik zwanger was moest ik helaas overstappen naar een regulier ziekenhuis, omdat diabeter geen verloskundige en gynaecoloog in dienst hebben kon ik niet blijven… De omslag van diabeter naar het ziekenhuis was echt lastig en heel erg wennen!
    Ik denk dat je het daar hartstikke fijn zal hebben (voor zover dat kan natuurlijk) en dat je in super goede handen zal zijn!

    @Leontine; Ik begrijp helemaal wat je bedoelt! Inderdaad het psychische deel is het zwaarst, vind ik ook!

    Liefs Marloes

    Reageer...
    • Lauriëtte

      Hey Marloes! Fijn om zoveel positieve verhalen van iedereen te horen! :D Zou je niet graag terug willen naar Diabeter nu?

      Reageer...
  • Anne

    Wat goed dat je een nieuw behandelteam hebt dat je misschien die positieve schop onder je kont kan geven. Erg knap dat je hier zo mee omgaat, en ik kan me goed voorstellen dat je het af en toe helemaal zat bent.
    Heel veel succes en sterkte!

    Reageer...
  • Janice

    Je blog is zo herkenbaar! Ik ben ongeveer even oud als jij en een jaar geleden overgestapt van het reguliere ziekenhuis naar Diabeter. De eerste keren was het janken geblazen, want inderdaad: soms geven ze je een schop onder je kont. Ze maken jou verantwoordelijk voor je eigen lijf en leven. En dat is alleen maar goed. Grappig dat je hetzelfde ervaart!

    Reageer...
Laat een reactie achter

In samenwerking met
  • Interesse in een samenwerking?