Gedachten; Winterdip, ga eens weg

Vertelde ik anderhalve week geleden nog dat de winterdip zich nog niet heeft gemeld, begin in nu toch een beetje te twijfelen. En juist dit twijfelen maakt het zo ingewikkeld. Het gaat goed, maar voor mijn gevoel staat de winterdip om het hoekje en wacht hij totdat hij me kan overmeesteren. Sinds halverwege januari voel ik me vooral lichamelijk niet zo top en ik merk dat me dat zowel lichamelijk als geestelijk een stuk kwetsbaarder maakt.

Het begon halverwege januari met pijn in mijn knie na een dappere poging tot tien kilometer hardlopen. De week daarna kreeg ik last van mijn maag en voelde ik me soms zo naar dat ik een paar nachten zittend in bed geslapen heb. Omdat ik in die periode écht niet ziek wilde zijn, zeker met het zicht op de wintersport, bleef ik knokken tegen het appelige gevoel. Eenmaal in Oostenrijk ging het toch mis en kreeg ik een griepje te verduren. Uiteindelijk heb ik mezelf daar aardig doorheen gewerkt, mede dankzij de koude berglucht en het wéér niet toegeven. Ik was op wintersport en wilde skiën en was daarom niet van plan om in bed uit te zieken. Richting het einde van de vakantie ging ik me beter voelen en had ik de griep overwonnen, hoera! Toch voel ik me nog steeds niet fit. Vermoeid en futloos en dat terwijl ik prima slaap. Als ik alleen al aan hardlopen denk word ik kriebelig, maar misschien moet ik het juist daarom wél doen en ga ik me er beter door voelen. Op de juiste manier hardlopen is een grote energiegever.

Wat betreft de geestelijke winterdip merk ik dat het vooral tussen mijn oren zit en ik een angst heb ontwikkeld en me daar ook naar gedraag. Vorig jaar negeerde ik mijn winterdip en ging het mis. Uiteindelijk is het goedgekomen, maar waarom zou het dit jaar niet nog een keer gebeuren? Omdat je inmiddels geleerd hebt hoe je je er tegen kan weren! Ja, dat is ook wel zo, maar wat nou als? En zo gaat het de afgelopen paar dagen continu in mijn hoofdje. Het is druk met gedachten die ik vervolgens rationaliseer en dat kost energie. De angst om weer terug te vallen overheerst en daardoor denk ik er veel meer over na. Doe ik dit wel goed? Wat nu als ik dit doe? Als ik dat doe, is dat dan verstandig? Hoe kan ik voorkomen dat dit of dat gebeurd? Ik denk ook de hele tijd: “De winterdip heeft zich nog niet gemeld”, net alsof die er gegarandeerd gaat komen en het alleen wachten is op wanneer. Het is een beschermingsmechanisme, maar het vergroot de angst alleen maar.

Gek word ik er van. Misschien is dat hardlopen wel een goed idee. Begin januari, waarin ik 69 kilometer hardgelopen heb, ging het immers hartstikke goed. Ook overweeg ik om een energy light te kopen om eens te experimenten met lichttherapie. Veel mensen zeggen dat dit dé oplossing is tegen een winterdip en/of het voorkomen ervan. Elke ochtend drink ik een kopje koffie en eet ik een ontbijtje terwijl ik blogjes lees op de bank, maar dit kan net zo goed aan tafel met een energy light voor mijn snufferd. Ze zijn een beetje aan de prijs, maar als het helpt, waarom dan ook niet? Het is het proberen waard.

Hebben jullie ervaring met lichttherapie?

Bron afbeelding: Cocorrina