Filosoferen over wat is en wat had kunnen zijn

Het is kwart voor tien ’s avonds en we hebben net een paar afleveringen Orange is the new black gekeken. Ik wilde nog even wat internetten en misschien nog een artikeltje schrijven. Maar mijn hoofd is leeg en vol tegelijkertijd. Ik kan me niet concentreren en heb geen rust. Terwijl ik naar de mooie pianomuziek van Ludovico Einaudi luister krijg ik tranen in mijn ogen. De rationele muur die ik sinds 22 april om mezelf heen heb gebouwd is aan het afbrokkelen en de emoties krijgen steeds vaker de ruimte.

De afgelopen twee dagen waren vervelend. Maandag kreeg ik aan het einde van de dag enorme pijn in mijn buik en rug en ben ik met veel pijn en moeite naar huis gestrompeld. Toen ik eenmaal een uurtje op de bank had gelegen ging het weer iets beter, maar voelde ik me nog steeds zwak. De volgende dag voelde ik me niet veel beter. Onverklaarbare pijntjes, enorm schommelde bloedsuikers en gewoon een enorm bweeghh gevoel.

Ik heb graag de touwtjes in handen en wil alles begrijpen. Iets wat op dit moment gewoon even niet kan en me enorm frustreert. De ene dag doet mijn alvleesklier netjes zijn werk en de volgende dag heb ik opeens na de lunch een bloedglucose van 18, wat vervolgens een paar uur later weer netjes 7 is, zonder dat ik zelf ook maar enige actie ondernomen heb. Ben ik ziekjes, dat het daarom allemaal zo van slag is? Of is mijn honeymoonfase misschien bijna ten einde dat ik me daarom zo verschrikkelijk voel?

Ik heb alles behalve zelf de touwtjes in handen en daardoor voel ik me op dit moment heel erg beperkt. De afgelopen periode heb ik heel rationeel en positief alles aangepakt, maar ik begin nu langzaam een punt te bereiken waarop ik gewoon even wil schreeuwen. Alles kapot wil maken. Mijn agressie eruit wil gooien. Waarom ik? Wat heb ik deze wereld misdaan? Ik wil gewoon ’s ochtends vol energie mijn bed uitspringen, naar werk gaan, daarna nog even hardlopen en zelf grip hebben op mijn eigen lichaam.

Filosoferen met Thomas Eliot

In de serie Vikings zat laatst een prachtige monoloog van Thomas Eliot waar ik regelmatig aan terug denk en vervolgens een beetje over zit te filosoferen. Misschien had ik dingen anders moeten doen en had ik nu geen type 1 gehad, maar misschien is het wel écht een foutje van mijn afweersysteem en kan het inderdaad iedereen overkomen. Ik wil iets de schuld kunnen geven en omdat dat niet kan word ik soms boos op mezelf. Wat nou als, was het dan misschien anders gelopen? Nee natuurlijk niet. Het heeft geen zin om na te denken over wat had kunnen zijn, uiteindelijk kom je toch weer terecht in het heden zoals Thomas Eliot mooi zegt. Maar toch spookt het allemaal door mijn hoofd.

What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.

Het is tegenstrijdig. Aan de ene kant wil ik super mindfull en positief met de hele situatie omgaan, wat me voor het grootste gedeelte van de tijd ook gewoon lukt, maar aan de andere kant wil ik wegrennen, alleen zijn, schreeuwen en gewoon even alles vergeten.

Het wordt tijd dat ik de emoties de ruimte geef, zonder bang te zijn om negatief over te komen. Want als ik iets niet wil, is het negatief zijn. Vandaag is het een nieuwe dag, voel ik me nog steeds niet helemaal top, maar ga ik er het beste van maken! Fijne dag allemaal! :)

Filosoferen over wat is en wat had kunnen zijn

Hebben jullie wel eens naar de muziek van Ludovico geluisterd? Gegarandeerd tranen.. :(