Filosoferen over wat is en wat had kunnen zijn

Het is kwart voor tien ’s avonds en we hebben net een paar afleveringen Orange is the new black gekeken. Ik wilde nog even wat internetten en misschien nog een artikeltje schrijven. Maar mijn hoofd is leeg en vol tegelijkertijd. Ik kan me niet concentreren en heb geen rust. Terwijl ik naar de mooie pianomuziek van Ludovico Einaudi luister krijg ik tranen in mijn ogen. De rationele muur die ik sinds 22 april om mezelf heen heb gebouwd is aan het afbrokkelen en de emoties krijgen steeds vaker de ruimte.

De afgelopen twee dagen waren vervelend. Maandag kreeg ik aan het einde van de dag enorme pijn in mijn buik en rug en ben ik met veel pijn en moeite naar huis gestrompeld. Toen ik eenmaal een uurtje op de bank had gelegen ging het weer iets beter, maar voelde ik me nog steeds zwak. De volgende dag voelde ik me niet veel beter. Onverklaarbare pijntjes, enorm schommelde bloedsuikers en gewoon een enorm bweeghh gevoel.

Ik heb graag de touwtjes in handen en wil alles begrijpen. Iets wat op dit moment gewoon even niet kan en me enorm frustreert. De ene dag doet mijn alvleesklier netjes zijn werk en de volgende dag heb ik opeens na de lunch een bloedglucose van 18, wat vervolgens een paar uur later weer netjes 7 is, zonder dat ik zelf ook maar enige actie ondernomen heb. Ben ik ziekjes, dat het daarom allemaal zo van slag is? Of is mijn honeymoonfase misschien bijna ten einde dat ik me daarom zo verschrikkelijk voel?

Ik heb alles behalve zelf de touwtjes in handen en daardoor voel ik me op dit moment heel erg beperkt. De afgelopen periode heb ik heel rationeel en positief alles aangepakt, maar ik begin nu langzaam een punt te bereiken waarop ik gewoon even wil schreeuwen. Alles kapot wil maken. Mijn agressie eruit wil gooien. Waarom ik? Wat heb ik deze wereld misdaan? Ik wil gewoon ’s ochtends vol energie mijn bed uitspringen, naar werk gaan, daarna nog even hardlopen en zelf grip hebben op mijn eigen lichaam.

Filosoferen met Thomas Eliot

In de serie Vikings zat laatst een prachtige monoloog van Thomas Eliot waar ik regelmatig aan terug denk en vervolgens een beetje over zit te filosoferen. Misschien had ik dingen anders moeten doen en had ik nu geen type 1 gehad, maar misschien is het wel écht een foutje van mijn afweersysteem en kan het inderdaad iedereen overkomen. Ik wil iets de schuld kunnen geven en omdat dat niet kan word ik soms boos op mezelf. Wat nou als, was het dan misschien anders gelopen? Nee natuurlijk niet. Het heeft geen zin om na te denken over wat had kunnen zijn, uiteindelijk kom je toch weer terecht in het heden zoals Thomas Eliot mooi zegt. Maar toch spookt het allemaal door mijn hoofd.

What might have been is an abstraction
Remaining a perpetual possibility
Only in a world of speculation.
What might have been and what has been
Point to one end, which is always present.

Het is tegenstrijdig. Aan de ene kant wil ik super mindfull en positief met de hele situatie omgaan, wat me voor het grootste gedeelte van de tijd ook gewoon lukt, maar aan de andere kant wil ik wegrennen, alleen zijn, schreeuwen en gewoon even alles vergeten.

Het wordt tijd dat ik de emoties de ruimte geef, zonder bang te zijn om negatief over te komen. Want als ik iets niet wil, is het negatief zijn. Vandaag is het een nieuwe dag, voel ik me nog steeds niet helemaal top, maar ga ik er het beste van maken! Fijne dag allemaal! :)

Filosoferen over wat is en wat had kunnen zijn

Hebben jullie wel eens naar de muziek van Ludovico geluisterd? Gegarandeerd tranen.. :(

Gerelateerde artikelen

Reacties

Laat je ook een reactie achter?

  • Dina

    Heel veel sterkte! Het is prachtig weer vandaag, ik hoop dat je daar van kunt genieten.

    Reageer...
  • Madam Elisa

    De touwtjes in handen willen hebben, dat is behoorlijk herkenbaar… Langzaam zal alles wel weer op zijn pootjes terecht komen maar als dat niet het geval is voel je je nooit echt op je gemak, 100% genieten enz.

    Ik ken de muziek niet :)

    Reageer...
  • Tiffany

    Herkenbaar. Ik heb al deze dingen ook gedacht/gevoeld. Je gaat een soort rouwproces door omdat je je gezondheid (voor een deel) verliest. Ik heb een boek gelezen over wat je denk/voelt/mee maakt wanneer je een chronische ziekte krijgt, dat boek heette: ziekelijk gelukkig. Misschien heb je er iets aan nu of in de toekomt. Sterkte!

    Reageer...
    • Lauriëtte

      Fijn, nouja, fijn vind ik het natuurlijk niet, om te horen dat het niet vreemd is om te voelen wat ik nu voel en dat jij het ook zo ervaren hebt. Bedankt voor de tip, ga ik zeker even naar kijken!

      Reageer...
  • Sonja

    De muziek van Ludovico Einaudi is inderdaad erg mooi, luisterde ik twee jaar geleden in m’n eentje in de trein in Italië, ook filosoferend over het leven…
    Ik vind die quote ontzettend mooi en ontzettend waar. Het heeft weinig zin om erover na te blijven denken wat had kunnen zijn, over “wat als”. Want je weet het simpelweg niet en je kan het onmogelijk weten. Daarnaast snap ik wel heel goed dat je ontzettend boos en gefrustreerd bent, ik denk dat ik dat ook zou zijn. Dat mag je ook best toelaten en laten zien vind ik hoor, een dagje boos zijn kan misschien juist heel opluchtend werken. Als je die mindfullness maar weer terug vindt haha, want dat is uiteindelijk toch het makkelijkst voor jezelf :)
    Heel veel succes! Liefs

    Reageer...
  • Emily Lotus

    Heel herkenbaar. Vooral dit stukje: “Aan de ene kant wil ik super mindfull en positief met de hele situatie omgaan, wat me voor het grootste gedeelte van de tijd ook gewoon lukt, maar aan de andere kant wil ik wegrennen, alleen zijn, schreeuwen en gewoon even alles vergeten.”

    Dit herken ik zó goed. Ik wissel daar ook steeds tussen. Over het algemeen ben ik wel positief en voel ik me kalm over de situatie. Maar er zijn dagen, soms weken, waarin dat echt even niet lukt. Dan eist mijn lichaam zoveel van me, dan vraag ik me constant af wat ik verkeerd heb gedaan.
    Gelukkig komen die goede momenten weer terug. Ik merk dat het positieve steeds meer wordt bij mij, steeds meer het negatieve overschaduwt. Het is normaal om af en toe even in een dipje te raken wanneer je gezondheid niet goed is, denk ik.

    Reageer...
  • annouska

    Het moeilijkste in het proces van accepteren dat er iets is met jouw lichaam, is het een plek geven van emoties en vooral ook het toestaan van emoties. Ik denk dat iedereen dat moeilijk vind, maar schaam je niet want emoties horen er gewoon bij. En juist emoties helpen je dingen te accepteren!

    Ik heb trouwens nog nooit die muziek geluisterd, zal het vanavond met huishouden eens opzetten. Ik hou namelijk van rustige muziek tijdens het huishouden.

    Reageer...
  • Marion

    Je eigen weg hierin zoeken is denk ik heel belangrijk. Ik weet nog dat ik begon met mediteren en dat ik alleen maar bezig was met hoe het volgens het boekje moest. Nu begin ik met een meditatie en in plaats van continue terug te keren naar één of andere mantra, doorleef ik juist mijn gedachten en daarmee ook de daaraan gekoppelde emoties. Hierdoor kon ik alles veel sneller een plaats geven en kon ik het makkelijker accepteren. Ik bedoel niet dat jij ook zo moet gaan mediteren, maar zoek je eigen weg. Laat je gevoelens er zijn, hoe verdrietig en frustrerend ze ook zijn. Einaudi. Prachtig. Dat is precies van die muziek waarop ik mijn emoties de vrije loop kan laten. Sterkte meid.

    Reageer...
  • Cindy

    Fijn ergens dat je deze emoties kan benoemen. Dat is al een hele stap. Soms heb ik daar al zelfs moeite mee, het benoemen van hoe ik me voel.

    Reageer...
Laat een reactie achter

In samenwerking met
  • Interesse in een samenwerking?