2389
16

Diabetes; Over prestatiedrang en emoties

De laatste paar weken gaat er vanalles door mijn hoofd. Het is zoveel en zo complex, dat ik niet zo goed weet hoe ik het moet verwoorden, en dat terwijl ik normaal gesproken op papier een stuk beter uit mijn woorden kom. Ook nu ik zit te bedenken wat ik eigenlijk wil vertellen springen mijn gedachten van de hak op de tak. De emoties vliegen alle kanten op en ik ervaar een enorme prestatiedrang, maar waarom..?

Wat moet ik doen..?

Laat ik beginnen bij het eerste wat in mij opkomt. Ik wil iets goeds doen. De wereld een klein beetje mooier maken. Het hebben van diabetes minder vervelend maken. Mensen helpen, terwijl ik zelf misschien wel geholpen moet worden. Ik heb constant het gevoel dat ik iets moet doen. Je hebt mensen die diabetes krijgen en verder gaan met hun leven, precies op de plek waar ze gebleven waren. Je hebt ook mensen die hun kop in het zand steken en er zo min mogelijk van willen weten en het proberen te negeren. En je hebt mensen zoals ik, die vinden dat ze iets moeten doen, maar nog niet helemaal weten wat.

Iedereen gaat er op zijn eigen manier mee om en dat is ook logisch, want ieder persoon is verschillend. Maar wat ga ik doen? Ik kan toch niet zomaar diabetes krijgen en daar vervolgens niks nuttigs mee doen? Ja natuurlijk kan dat wel, waarschijnlijk zal dat uiteindelijk ook gewoon gebeuren, maar voor nu draaien mijn hersentjes overuren en heb ik honderden ideeën met wat ik zou kunnen doen of voor mijn gevoel moet doen.

Misschien ben ik er teveel mee bezig

Ja, ongetwijfeld. Sommige mensen vinden het vreemd dat ik er zo open en eerlijk over schrijf. Want waarom zou je dit allemaal delen met het internet? Nou, dat is heel simpel, het is voor mij een hele fijne uitlaatklep om er over te schrijven en mijn gedachten en emoties te delen met anderen. Misschien moet ik er ook wel minder mee bezig zijn en gewoon verder gaan met mijn leven zoals het was, maar het is best wel een klap die je te verwerken krijgt. Ze vergelijken het ook wel eens met een rouwproces en ik heb mij laten vertellen dat dat ongeveer 500 dagen duurt. Dat duurt dus nog wel even.. Zo’n anderhalve maand geleden was alles nog normaal en misschien denk ik over tien jaar wel, ach mens, waarom was je er toen toch zoveel mee bezig, zoveel is er toch niet veranderd? Uiteindelijk is diabetes een ziekte waar je elke dag mee bezig moet zijn. Iets wat over een tijdje waarschijnlijk allemaal onbewust zal zijn (hoop ik), maar voor nu is het allemaal nog nieuw en ben ik er dus onbewust bewust 24/7 mee bezig.. Snappen jullie het nog? ;)

Diabetes; Over emoties en prestatiedrang

Prestatiedrang

Afgelopen zaterdag ben ik naar de open dag van Diabeter geweest wat heel erg leerzaam en interessant was. Het is fijn om ervaringen te delen en informatie te krijgen over de experimenten die op dit moment bezig zijn. Bas van de Goor was één van de sprekers op de open dag en vertelde onder andere dat er vier fases zijn op het moment dat je diabetes type 1 krijgt. Shock, leergierig, recalcitrant en routine. Het is overduidelijk dat ik op dit moment in de leergierige fase zit. Wat fijn is, maar ook vermoeiend.

Volgende week ga ik mijn eerste ervaringen met diabetes type 1 delen voor een klas met voeding en diëtetiek studenten. Dat weekend daarna doe ik mee aan de JDRF walk en als klap op de vuurpijl heb ik besloten om in augustus mee te doen aan de Royal Run van het Diabetesfonds, om als een soort statement te laten zien dat ik mijn leven niet zal laten verpesten door diabetes en dat ik dit gewoon allemaal kan. Prestatiedrang much..?

Het is gewoon een beetje druk in mijn hoofdje. Opzich vind ik het fijn dat ik zo leergierig ben en een soort prestatiedrang ervaar, maar ik zou het toch ook wel fijn vinden als het allemaal weer iets rustiger wordt. Over een tijdje kom ik vast in de fase dat het allemaal routine is.