3128
24

Diabetes; Over mijn zicht, werk en waarden

Ieder nadeel heeft zijn voordeel, maar soms kan dat blijkbaar van korte duur zijn. In mijn vorige artikel schreef ik dat ik weer zonder bril door het leven kon en dat mijn zicht weer volledig was hersteld na mijn hoge bloedglucosewaarden van de afgelopen weken. Helaas ging dat al snel weer de verkeerde kant op. Ook vertelde ik dat ik weer ‘normale’ artikelen wilde gaan schrijven, want naast dat ik nu diabetes heb, heb ik nog veel meer te vertellen. Helaas valt dat toch een beetje tegen, want mijn hoofdje staat daar nog niet zo naar.

Slecht zicht? Dan zet je toch een brilletje op je neus?

Ja, dat dacht ik ook toen alles wazig was geworden. Maar helaas maakte mijn eigen bril het alleen maar erger en leek het meer op een probleem met mijn focus. Ken je dat gevoel dat je lekker voor je uit aan het staren bent? Dat je zicht scherp is en je focus langzaam verdwijnt? Dat is wat ik nu continu heb. Ik zie één seconde scherp en niet lang daarna is alles een grote waas. Ik vond het natuurlijk doodeng, maar gelukkig begreep de assistente van de oogarts mijn angst en kon ik woensdag direct na mijn telefoontje terecht bij de oogarts in het ziekenhuis. Hij vertelde mij dat mijn ogen in perfecte staat zijn, maar dat het de komende weken alle kanten op zal gaan qua zicht en dat het een kwestie is van geduld. Een enorme opluchting natuurlijk, maar voor nu wel erg vervelend.

Vanochtend ging ik op pad om een vergrootglas te kopen, dan zou ik in ieder geval weer etiketten e.d. kunnen lezen. Onderweg kwam ik een wand met leesbrillen tegen en was ik benieuwd of ik met een andere sterkte misschien wel weer goed zou kunnen zien. En wat blijkt, mijn ogen zijn in een week tijd, van -1.5 naar 0 naar +2 gegaan. Hoe bedenk je zoiets. Aangezien leesbrillen enorm goedkoop zijn heb ik voor €7,- een bril gekocht. Voor nu zie ik in ieder geval weer even scherp, maar die waarde zal ongetwijfeld ook wel weer veranderen, maar dan heb ik in ieder geval mijn vergrootglas nog achter de hand! ;)

Diabetes; Over mijn zicht, werk en waarden

Kan je wel gewoon werken dan?

Ja en nee. Dinsdag was ik vol goede moed naar werk gegaan en op dat moment zag ik nog scherp. Die dag ging dus redelijk goed en ik vond het heerlijk om gewoon weer te doen wat ik fijn vind om te doen. Op woensdag raakte ik ’s ochtends een klein beetje in paniek door mijn slechte zicht en zat ik een uur later bij de oogarts in het ziekenhuis. De rest van de dag werkte ik thuis en deed ik soms even mijn ogen dicht om ze wat rust te geven. Donderdag ging ik weer naar werk, want hallo, ik ben dan misschien wel ziek maar ik voel me niet ziek, dus ik ga ook niet thuis op de bank zitten. Tijdens een meeting maakte ik kennis met mijn eerste hypo, wat ik best wel eng vond en al snel daarna werd ik door mijn lieve collega’s naar huis gestuurd en moest ik meer rust nemen en beter voor mezelf zorgen. Zolang mijn zicht zo wisselend is zoals nu zal ik misschien iets vaker vanuit huis werken, maar ik hoop dat dit gedeelte snel voorbij is en het snel stabiliseert.

En je bloedglucosewaarden, hoe gaat het daarmee?

Opzich wel goed, alleen voelt het soms een beetje als gokken. Eergisteren had ik in de ochtend een waarde van 5.6, mijn standaard ontbijt en 6 eenheden insuline en dat ging allemaal goed. Gisteren had ik precies hetzelfde en toen kreeg ik mijn eerste hypo. Vreemd, want qua eten en hoeveelheden was alles hetzelfde. Voor mijn ontbijt, lunch en avondeten kom ik bijna altijd netjes uit met mijn waarden, alleen ’s avonds voor het slapengaan is het soms nog rond de twaalf, wat iets te hoog is. Qua ontbijt en lunch zal ik iets moeten minderen met de insuline, want sinds de eerste hypo gisterenochtend heb ik nu na elke maaltijd een hypo. Gelukkig voel ik het aankomen en is het na een klein tussendoortje weer goed. Volgens de diabetesverpleegkundige zit ik waarschijnlijk in een honeymoonfase. Binnenkort zal ik een artikeltje schrijven over wat diabetes precies is! :)

Kort samengevat; Het gaat het goed met me. De manier waarop mensen meeleven is hartverwarmend en dat geeft me echt enorm veel steun. Ook de manier waarop ze in het ziekenhuis voor me klaar staan geeft me een gerust gevoel. Zodra mijn zicht weer normaal is, of in ieder geval gestabiliseerd is ben ik wat mij betreft weer up and running. Voor nu is het even naar, maar dat is gewoon een kwestie van tijd.

Genoeg over mij, hoe gaat het met jullie?