Diabetes; Een emotionele achtbaan

Het liefst zou ik iedereen persoonlijk willen bedanken voor de lieve en bemoedigende berichtjes, maar dan ben ik wel even bezig. Daarom bij deze, heel erg bedankt allemaal, ik waardeer het enorm en had nooit zoveel lieve reacties verwacht. Het voelt wel een beetje suf, want voor mijn gevoel zit ik namelijk nog in een soort ontkenningsfase. Ja, ik heb diabetes, dat weet ik. Punt. Klaar. Verder probeer ik er zo min mogelijk aan te denken.

Toen ik op de huisartsenpost te horen kreeg dat ik vanaf nu door het leven zal gaan als diabetespatiënt en opgenomen moest worden in het Havenziekenhuis was er een klein moment van paniek en kwamen er een aantal tranen. Dit had ik niet verwacht. Gisteren was ik behoorlijk koeltjes en laconiek en vond ik het allemaal wel prima. Laten we die glucosewaarde omlaag krijgen en dan kan ik naar huis, hartstikke simpel.

Vanochtend had ik een nuchtere waarde van 5. Super goed! Helemaal blij. Als de waarde na mijn ontbijt nog zo goed zou zijn zou ik verlost worden van mijn infuus en insulinepomp. Na het ontbijt en het douchen werd mijn waarde weer gemeten en was dat een grote teleurstelling. 25. Jezus. Wat een gedoe. Wat ingewikkeld. En daar kwamen de tranen. Dit is echt. Ik ben zo ontzettend boos op mijn lichaam.

Het lichaam van mensen met diabetes type 1 maakt zelf helemaal geen insuline meer aan. Dat komt doordat het afweersysteem per ongeluk de cellen die insuline aanmaken vernielt. – Diabetes Fonds

Per ongeluk? Is het afweersysteem in mijn lichaam dusdanig achterlijk? Laten we even met zijn allen per ongeluk cellen vernietigen die hartstikke nodig zijn. Hoe bedenk je zoiets! Als ik er aan denk word ik boos, erg boos. En dat is precies de reden dat ik er zo min mogelijk aan probeer te denken. Maar ik heb geen keus. Ik moet door.

Diabetes; Een emotionele achtbaanDiabetes; Een emotionele achtbaan

Rond de lunch had ik een afspraak met de diabetesverpleegkundige en is me vanalles uitgelegd. Binnen de kortste keren zat er een insulinepen in mijn buikje en waren mijn eerste ‘eenheden’ gezet. Toen ik daarna even alleen was brak ik. Het onbegrip, de paniek. Ik voel me niet ziek, maar ik ben wel ziek, chronisch ziek zelfs en dat zal ik de rest van mijn leven zijn. Dat kwam wel even binnen. Gelukkig zal ik regelmatig contact hebben met de diabetesverpleegkundige en zal ze ook helpen met de acceptatie.

Als alles goed gaat en ik genoeg vertrouwen heb in mezelf mag ik morgenmiddag naar huis! Iets waar ik enorm naar uitkijk, maar ook wel spannend vind, want dan begint mijn nieuwe leven ‘echt’. Hoewel ik dan uit het ziekenhuis ben zal ik er de komende maanden nog veel te vinden zijn, om met de diabetesverpleegkundige en diëtisten te bekijken hoe ik zo goed mogelijk met de diabetes om kan gaan in mijn huidige leven. Het is een emotionele achtbaan en het voelt allemaal erg oneerlijk. Maar het is wat het is en ik zal hoe dan ook gaan vechten en enorm mijn best gaan doen.