830
0

De wandeling die eindigde met een taxirit

Op de donderdag na Kerst zitten we in de auto, onderweg naar de omgeving van Soest. We hadden nog een voucher voor een hotelovernachting inclusief diner en ontbijt en die was alleen nog in 2017 geldig. Omdat de voucher niet uit de lucht is komen vallen en we ervoor betaald hebben, wilden we er toch nog last minute gebruik van maken. In Soest, maar op de kaart gezien eigenlijk meer nabij Amersfoort, vonden we een mooi hotel in de buurt van de Soester Duinen.

We hebben twee activiteiten op de agenda staan. We willen graag een mooie wandeling maken in natuurgebied de Soester Duinen en we willen ook graag een dagje naar het Nationaal Militair Museum. Omdat een bezoek aan een overdekt museum ideaal is voor een regenachtige dag én ze voor de volgende dag regen voorspeld hebben, besluiten we om maar gelijk op de eerste dag te gaan wandelen. De wandeling van 12 kilometer kent verschillende aanlooproutes, waar ons hotel er één van is. We beginnen de wandeling rond half drie en beseffen ons eigenlijk pas op dat moment dat dat best wel aan de late kant is om te beginnen aan een wandeling, zeker in de winter. Maar goed, twaalf kilometer moet prima te doen zijn in de tijd die we nog hebben voordat het donker wordt.

De wandeling die eindigde met een taxirit

Dat doen we wel even, dachten we…

Op de cryptische routebeschrijving staat dat we na het dierenhotel het eerste onverharde pad R moeten nemen. We lopen langs het dierenhotel en zien vervolgens aan beide zijden van de weg een mooi wandelgebied. Volgens de routebeschrijving moeten we uiteindelijk uitkomen bij een wandelpad met oranje paaltjes, maar het enige wat wij zien, is een wit paaltje. Er staan verder ook nergens bordjes of namen die bij de paden horen. Hoe moeten we nu weten welk van de paden pad R is..? We besluiten om richting het witte paaltje aan de linkerkant te lopen. Waar mijn vriend het allemaal prachtig vindt en zich niet druk maakt over welke route we nemen, raak ik gefrustreerd omdat ik graag de wandelroute van twaalf kilometer wil wandelen en ik nu geen idee heb waar ik ben en waar ik naartoe ga. En dan opeens valt het kwartje. Pad R is niet de naam van het pad. We moesten het eerste onverharde pad naar RECHTS, waar we nu links zijn gegaan. Je moet het maar net weten…

De wandeling die eindigde met een taxiritDe wandeling die eindigde met een taxirit

We lopen terug en gaan alsnog naar rechts, waar we na een paar honderd meter een oranje paaltje zien. Yes, we gaan goed! We moeten het wandelpad met de oranje paaltjes volgen, totdat we een fietspad tegenkomen, daar moeten we weer naar rechts. En we lopen. En we lopen. Ondertussen genieten we van de natuur en probeer ik zoveel mogelijk foto’s te maken. Zet mij met mijn spiegelreflexcamera in de natuur en ik vermaak mij wel. Ondertussen stappen we flink door, want we realiseren ons dat het toch echt eerder donker zal worden dan we in eerste instantie hadden gedacht. Na een tijdje begin ik een beetje nerveus te worden. We hadden dat fietspad toch allang tegen moeten komen…? “Fietspad? Daar zijn we allang voorbij”. Zucht. Na een korte détour wandelen we vanuit het bos de duinen in en kijken we onze ogen uit. Wat is dit mooi! Het liefst zou ik er uren rondgedwaald hebben, maar zoals gezegd moesten we de tijd in de gaten houden.

De wandeling die eindigde met een taxirit

Als het begint te schemeren besluit ik om eens te kijken hoelang het nog zou zijn om via de snelste route terug te wandelen. Volgens mijn telefoon is dat nog zeker drie kwartier, langs ‘de grote weg’, ook niet echt gezellig. Precies op dat moment kom ik erachter dat ik een vrij lage hypo heb. Mijn basaal had ik al een tijdje wat lager staan in verband met de wandeling, maar mijn bloedglucose is blijkbaar sneller gedaald dan verwacht. Dextro heb ik altijd bij mij, maar verder heb ik geen eten meegenomen. Stom, want dankzij mijn hypo zou ik nu wel een hele rugtas met eten op kunnen eten. We komen een restaurantje tegen, maar krijgen binnen de mededeling dat ze net gaan sluiten. Half smekend vraag ik of ze nog iets van eten hebben, maar helaas. De mevrouw kan wel een bekertje chocolademelk voor mij maken, maar die moet ik dan wel meenemen. Oke. Prima. Beter dan niets!

De wandeling die eindigde met een taxirit

Nu de zon ondergaat willen we eigenlijk maar één ding: terug naar het hotel. Met trillende benen door de hypo heb ik alles behalve zin om nog te beginnen aan de terugreis van drie kwartier. We besluiten een taxi te bellen. Hoewel we inmiddels wel een parkeerplaats hebben gevonden, staan we nog steeds midden in het bos en lijkt dat taxibedrijven nogal af te schrikken. Na afgewezen te zijn door twee taxibedrijven bedenk ik mij opeens dat er ook nog zoiets bestaat als Uber! Enthousiast open ik de app, zeg ik dat ik graag opgehaald wil worden op mijn huidige locatie en krijg ik te zien dat er over zes minuten een taxi kan zijn. Relaxed! Midden in het bos, een Uber. Je verwacht het niet! Eenmaal in de taxi blijkt de zeer vriendelijke chauffeur in de omgeving van Soest te wonen, maar rijdt hij zijn ritten normaal gesproken in Amsterdam. Hij was net van plan om weer naar Amsterdam te vertrekken, totdat hij onze melding kreeg. In plaats van drie kwartier wandelen in het donker waren we nu slechts een paar minuten onderweg met de taxi, lucky us!

We hadden veel eerder moeten beginnen aan de wandeling en beter voorbereid moeten zijn. Goed om de volgende keer rekening mee te houden, want ik wil zeker nog eens terug naar de Soester Duinen!