2705
25

De acceptatie van diabetes; Ik heb geen keus

De afgelopen weken heb ik enorm veel hartverwarmende reacties mogen ontvangen. Zowel online als offline. Nog geen acht uur na mijn opname in het ziekenhuis stond vriendinnetje Irenka voor mijn neus met een ballon. Eenmaal thuis kreeg ik een aantal kaartjes, e-mails en reacties op mijn artikelen, ook al was het lastig om de juiste woorden te vinden. Nogmaals heel erg bedankt allemaal, waardeer het echt zo enorm! Vaak kreeg ik te horen dat ik zo dapper ben, het allemaal zo goed en positief oppak en werd er enigszins geschokt gereageerd toen ik vertelde dat ik gewoon weer aan het werk was.

Vind je het dan niet klote?

Ja natuurlijk wel! Het is hartstikke klote! Zo klote dat ik er eigenlijk niet eens de juiste woorden voor heb. Ik ben teleurgesteld en boos. Waarom moet ik als 24 jarig meisje met een (redelijk) gezonde leefstijl van de een op de andere dag diabetes type 1 krijgen? Wat heb ik deze wereld in godsnaam misdaan? Waarom ik? Tegenwoordig is er goed mee te leven, maar het voelt in eerste instantie toch even alsof er tien jaar van mijn leven afgehaald wordt en ik voor de rest van mijn leven op mijn tenen moet lopen.

Toen ik bij de huisartsenpost te horen kreeg dat ik direct naar het Havenziekenhuis moest en daar opgenomen zou worden kwam het wel even binnen. Paniek. Tranen met tuiten, maar dat werd al snel overgenomen door praktische zaken. Papa en mama bellen, spulletjes pakken en snel naar het ziekenhuis. Na het eerste onderzoek en het vertrek van mijn vader en vriend lag ik daar eventjes alleen in de kamer bij de spoedeisende hulp, om twee uur ’s nachts. Daar kwamen de tranen weer. Maar ook dat was van korte duur, want daar was de zuster met een rolstoel om mij naar mijn bedje te rijden. De dagen die volgde gingen snel door de enorme hoeveelheid informatie. Afgezien van een paar kleine zenuwinzinkingen voelde ik me emotioneel redelijk sterk.

Hoe kan het dat je er zo positief instaat?

Tsja, goede vraag. Om eerlijk te zijn sta ik er zelf ook wel een beetje van te kijken. Als dit vorig jaar gebeurd was, dan was het allemaal wel iets anders gelopen denk ik. Gek genoeg denk ik dat mijn quarterlife crisis de hoofdreden is dat ik er redelijk ‘nuchter’ mee omga. Vorig jaar maakte ik me druk om de kleinste dingetjes en heb ik voor mezelf besloten dat daar maar eens een einde aan moest komen met als motto; Het is zoals het is.

In mijn artikel over mindfulness: Kan je er iets aan veranderen? Doe dat dan. Kan je er niks aan veranderen? Vervelend, maar het is zoals het is, probeer er maar het beste van te maken..

Hoe hard het misschien ook klinkt; Ik heb geen keus! Hoe graag ik er iets aan zou willen veranderen, het kan niet. Diabetes type 1 is niet te genezen en zoals ik vorig jaar ook al zei, dat is vervelend, maar het is zoals het is, probeer er maar het beste van te maken.. Dat is het enige wat ik nu kan doen. Tuurlijk heb ik soms even een momentje dat ik huilend in bed lig, maar uiteindelijk verandert dat niks aan de situatie en ga ik dus weer verder.

Het helpt me heel erg om van me af te schrijven, zoals jullie vast al hebben gemerkt! ;) Ook vind ik het fijn om er veel over te lezen en om kleine experimenten uit te voeren qua eten. Inmiddels ben ik er bijvoorbeeld achter dat ik na het eten van pasta een enorme bloedglucosepiek krijg. Ook heb ik de werking van Ben & Jerry’s en pizza al een aantal keer getest, die pleziertjes laat ik me niet ontnemen en dat hoeft gelukkig ook niet!

Voor nu zie ik de diabetesverpleegkundige en diëtiste nog regelmatig en heb ik elke keer mijn vragenlijstje klaar. Iets wat ik ook erg fijn vind, informatie. Ik wil het begrijpen en wil er zoveel mogelijk over leren en weten. Control freak noemen ze dat ook wel eens.. :D

De acceptatie van Diabetes; Ik heb geen keusHet enige wat me wél een beetje dwars zit zijn mijn vlakke emoties. Ik mag het dan misschien voor nu prima onder controle hebben, maar sinds de diagnose voel ik me redelijk emotieloos. Ik ben soms een beetje verdrietig en een beetje vrolijk, maar heel veel meer dan een ‘beetje’ is het voor nu niet. Niet zo gek, aangezien ik me in de steek gelaten voel door mijn eigen lichaam. Stiekem had ik verwacht dat ik in een enorm diep en verdrietig dal terecht zou komen met enorme huilbuien, maar dat is blijkbaar niet zo. Opzich ben ik daar blij mee, maar daardoor voel ik me ook erg neutraal. Ik denk dat het gewoon wat tijd nodig heeft voordat de band met mijn lichaam weer hersteld is. Uiteindelijk worden we vast weer vriendjes.

Hebben jullie tips om deze fase met vlakke emoties te doorbreken?