Dat overkomt mij nooit, dacht ik

Jaren geleden ben ik in de ban geraakt van filmmuziek. Componisten zoals Hans Zimmer, John Powell en Max Richter; uren kan ik ernaar luisteren. Op dat moment nam ik mij voor: als deze componisten ooit een concert geven (wat zelden voorkomt), dan moet en zal ik daar naartoe gaan. Iets meer dan een half jaar geleden kwam ik erachter dat Hans Zimmer een concert zou geven in de Ziggo Dome in Amsterdam. Maar helaas, net te laat. Het concert was uitverkocht.

Gelukkig bestaat er zoiets als marktplaats en vond ik vrij snel iemand die twee kaartjes wilde verkopen. Het was een vriendelijke man; goed in de communicatie en snel in het beantwoorden van vragen. Want concertkaartjes koop je natuurlijk niet zomaar online. Als je een digitaal kaartje van iemand koopt, kan die persoon deze eenvoudig aan tien andere mensen verkopen. Maar dit waren echte kaartjes, gekocht bij een officieel verkooppunt van Paylogic, dus dat zat wel goed.

Elke dag zag ik de kaartjes hangen

Zes maanden lang, hingen de kaartjes op het magneetbord bij ons in de woonkamer. Zes maanden lang, keek ik uit naar dat ene concert. Natuurlijk spookt het weleens door je hoofd, stel nu dat de kaartjes niet echt zijn. Maar ze hadden fancy waterkenmerken, een net scheurrandjes en alle informatie klopte. Dit moesten echte kaartjes zijn. Toen afgelopen woensdag de scanner bij de ingang een rood scherm liet zien wist ik het eigenlijk al. Dit was het dan. Einde verhaal. VERDOMME! Mijn enthousiasme was in één klap verdwenen en maakte plaats voor tranen.

De portier vroeg hoe we aan de kaartjes waren gekomen en ik durfde eigenlijk geen antwoord te geven. Hij zal wel denken: weer zo’n dom meisje dat opgelicht is. Ontwijkend antwoorde ik dat we de kaartjes hadden overgenomen van iemand die niet meer naar het concert kon, in de hoop dat hij ons door zou laten lopen. Maar helaas. Geen geldig kaartje is geen toegang. Logisch. Gelukkig was de portier erg vriendelijk. Hij vroeg het één en ander na aan collega’s om er zeker van te zijn dat hijzelf niks over het hoofd zag, en hielp ons vervolgens met het invullen van het formulier waarin ons door Ticketmaster is gevraagd om aangifte te gaan doen.

Dat overkomt mij nooit, dacht ikHet meest bijzondere aan het hele verhaal vind ik dat de portier erg onder de indruk was van de kaartjes. “Deze persoon heeft er wel werk van gemaakt, zo echt zien we ze niet vaak.” Toen we naar buiten liepen, zag een andere portier mijn betraande en beteuterde gezicht. Hij adviseerde ons om naar het officiële ticketloket om de hoek te gaan. Misschien dat daar nog een aantal kaartjes waren, ondanks dat het concert eigenlijk uitverkocht was. Wonder boven wonder bleek dat inderdaad het geval te zijn en kochten we twee kaartjes voor een plekje op de 2e ring, naast het podium. Qua zicht niet ideaal, maar het geluid was er niet minder om.

Ik snap het écht niet

Ondanks dat we uiteindelijk een geweldige avond hebben gehad (écht, zoveel liefde voor de prachtige muziek van Hans Zimmer), kan ik er nog steeds niet over uit. Hoe is het mogelijk dat mij dit is overkomen, als tech-savvy 26-jarige millennial? Het voelt alsof ik beter had moeten weten, alsof ik een fout heb gemaakt. Normaal gesproken ben ik degene die anderen waarschuwt voor online oplichting en nu ben ik er zelf ingetuind. Hoe dan?! Sinds woensdag heb ik alles al wel honderd keer langsgelopen in mijn hoofd. Waren er aanwijzingen waardoor ik het misschien had kunnen voorkomen? Heb ik iets over het hoofd gezien? Had ik iets anders kunnen doen? De kans dat het iets gaat opleveren is klein, maar toch ga ik contact zoeken met de politie en alle betrokken bedrijven, in de hoop dat we de oplichter kunnen opsporen. Wie niet waagt wie niet wint…

Ben jij weleens opgelicht? :(