Dagboek  ·  26 augustus 2017 ·  476  ·  2

Als (bijna) niets moet en alles mag

Avonden zonder verplichtingen. Niets moeten. Geen van de door mijzelf opgelegde verwachtingen waarmaken. Heerlijk; en tegelijkertijd maakt het me soms nog steeds onrustig. Het voelt alsof ik faal. Alsof ik stilsta. Want wat moet ik dan? Niks. Ik moet helemaal niks, maar mag alles.

In de periode voorafgaand aan de vakantie naar Frankrijk was het een beetje druk in mijn hoofd; wat ervoor zorgde dat ik soms bij de kleinste dingetjes die ik moest doen al in paniek raakte. De was opvouwen, mijn koffertje inpakken, het was allemaal al snel teveel. Niet omdat dat nou zulke grote belangrijke dingen waren, maar meer omdat ik voor mijn gevoel naast die twee kleine dingetjes nog twintigduizend andere dingen moest doen. En dat kan nu eenmaal niet, want ik ben geen superheld met het dubbele aantal uren in een dag en mijn energie is toch ook echt een keer op.

Altijd maar meer

Het feit dat ik van mezelf zoveel moest (en soms nog steeds moet), zorgde er tegelijkertijd ook voor dat het woordje tevredenheid steeds minder in mijn woordenboek voor begon te komen. Want waarom zou ik tevreden zijn als ik niet al mijn verwachtingen kan waarmaken? Waarom blij zijn over iets, terwijl ik slechts één van die zoveel dingen heb weten te doen? Zelfs op vakantie voelde ik de druk om maar van alles te moeten. Altijd maar meer. De door mij uitgezochte bezienswaardigheden moeten zien, niks mogen missen, de perfecte foto moeten maken, etc.

Ik wil niet meer alles moeten van mezelf. Niet meer elke avond doorwerken omdat ik mezelf wil bewijzen en de door mijzelf opgelegde verwachtingen wil waarmaken. Niet meer verdrietig zijn over het feit dat ik de energie niet meer heb om daarna nog een artikel te schrijven, terwijl ik eigenlijk gewoon heel erg graag wil slapen na een drukke werkdag. Niet meer de druk voelen om nu al alles voor het huis geregeld te hebben, terwijl er eigenlijk nog tijd genoeg is. Niet meer boos op mezelf zijn omdat mijn bloedglucosewaarden niet perfect zijn, terwijl ik dat wel van mezelf verwacht. Het mezelf niet meer kwalijk nemen als ik weer tot het besef kom dat ik eigenlijk niet zo goed ben in het onderhouden van vriendschappen en familierelaties. En, niet meer teleurgesteld zijn als ik niet altijd gezellig en/of op mijn best ben, terwijl ik dat eigenlijk wel zou moeten zijn van mezelf.

Meer dingen doen die ik leuk vind

Hoe en wanneer het inzicht precies kwam weet ik niet, mogelijk dat het lampje ergens aan het einde van de vakantie ging branden. Het lampje met het besef dat ik meer dingen wil (niet moet) doen die ik leuk vind. Weer leren hoe ik kan ontspannen: een leerdoel dat keer op keer terugkomt en zo langzamerhand mijn life goal begint te worden. Meer leuke dingen doen zonder die eeuwige ‘alles moet perfect’ mentaliteit die veelal hand in hand gaat met ‘ik moet iets doen, want ik moet succesvol zijn’. Het hoeft namelijk niet allemaal zo perfect. Do more of what makes you happy!

Niet omdat het moet, maar omdat het kan (en mag)!